Fietsen

We lieten ons voorlichten in de fietsenwinkel, waarna we als twee glimvissen in het net van de verkoper zwommen. Voor we het goed en wel in de gaten hadden maakten we ombeurten proefritjes op stadsfietsen die zonder uitzondering prettiger reden dan onze eigen fietsen.

Er waren nog twee klanten in die winkel: een man en een vrouw, ze droegen allebei een korte broek en een rood T-shirt. Ze vonden het helemaal niet erg om op hun beurt te wachten, ze hadden toch tijd genoeg en buiten regende het.

Wellicht dat hun aanwezigheid de wielerspecialist op een idee had gebracht, want nadat De Vriendin enthousiast terug was gekomen van een ultrakort proefritje op een zilvergrijze Gazelle zei hij dat hij een flinke korting kon geven als we alletwee zo’n model zouden aanschaffen.

Met de korting kwamen even later ook nog een kinderzitje en twee gratis fietstassen.

Twee identieke fietsen, ik wist het niet.

„Wij zijn niet zo”, zei ik, waarna het mannetje van de rode T-shirts zich er ongevraagd mee begon te bemoeien.

„Wij zijn ook niet zo”, zei hij, „maar wij hebben wel alletwee dezelfde elektrische fiets.”

„Alleen is bij die van mij de accu stuk”, vulde zijn vrouw aan.

De man: „Als je een enorme korting kunt krijgen zou ik het doen.”

Zijn vrouw: „Ik ook.”

Toen ik iets over hun kledingkeuze zei viel er een ongemakkelijke stilte.

De rijwielspecialist: „Dat heeft er niets mee te maken.”

Daarna zei hij dat het een nog niet zo’n oud model betrof, waarvan hij er in een iets te optimistische bui zestien tegelijkertijd had ingekocht.

„Acht dames- en acht herenfietsen. Er is niets mis mee, behalve dan dat mijn klanten tegenwoordig bijna allemaal een elektrische fiets willen.”

De rode T-shirts: „Wij ook.”

Een half uur later reden we, nog steeds wat beduusd over zoveel uniformiteit, op twee identieke hybride stadsfietsen met zeven versnellingen de dijk op.

Pas na vijf kilometer durfde ik te zeggen wat we alletwee dachten: dat we voor lul fietsten en dat daar verder niets meer aan te doen was. We vonden ons in het compromis dat we maar blij moesten zijn met de korting, het kinderzitje en de fietstassen. Een regenbui later betreurden we het dat we niet hadden gezeurd om twee identieke rode regenponcho’s. Toen we op de weg terug naar huis de rijwielspeciaalzaak passeerden, waren we alletwee even nat.