Do the Right Thing

Zomerhitte en heel veel mensen op weinig vierkante meters, dat geeft problemen. In Spike Lees Do the Right Thing (1989) dat speelt in een kleurige, gestileerde versie van het Brooklyn in de jaren tachtig, leidt het zelfs tot rellen. Op de heetste dag van het jaar wordt de initiële vrolijkheid – felle rode en oranje tinten in gebouwen en outfits, melige dialogen, spelende kinderen – overschaduwd door groeiende frustratie over al dan niet reëel racisme. Terwijl Lee het zweet steeds prominenter over slapen laat gutsen van zowel Italiaanse Amerikanen, Afro-Amerikanen als Latino’s in de buurt, smelt bij iedereen het geduld weg. Chauvinistische foto’s in een buurtpizzeria en een in een opwelling kapotgeslagen gettoblaster leiden tot een dode en volkswoede.

Do the Right Thing riep felle controversen op toen hij uitkwam. Was de film een oproep tot geweld aan de achtergestelde bevolkingsgroepen in de VS? Maar 27 jaar later staat de film nog recht overeind. Dat is te danken aan de humor – nog versterkt door de onbegrijpelijke liefde voor lycra en haarlak van de jaren tachtig. Maar ook omdat de thematiek nog steeds zo relevant is – mede door parallellen tussen het rauwe slot en de dood van de jonge Afro-Amerikaanse Eric Garner in 2014 door politiegeweld. Is relschoppen nu wel of niet ‘the right thing’ om veranderingen teweeg te brengen in een wanhopige situatie? Spike Lee laat de conclusie aan de kijker over.

    • Sabeth Snijders