Twee keer zo snel tv kijken

Ikzouernietaanmoetendenkenmaarerzijnmensendievideosophogeresnelheidafspelenommeerinformatieinkorteretijdtekunnenverwerken.

Speedwatchers zijn de snellezers onder de tv-kijkers. Ze consumeren hele Netflix-series, TED-lezingen en YouTube-films op anderhalf tot twee keer hogere snelheid. Het idee: het menselijk brein kan makkelijk 400 woorden per minuut verwerken maar een gemiddelde spreker komt niet boven de 250 woorden per minuut uit. Bij dramaseries is de hoeveelheid tekst nog beperkter. Saai. Je kunt best fast forward door een programma heen vliegen en toch begrijpen wat er gebeurt.

Natuurlijk snijdt dat door de ziel van film- en programmamakers. Blijkbaar zijn er mensen die geen moeite hebben met acteurs die heen en weer drentelen als in een oude zwart-witfilm, terwijl ze teksten uitspugen in Matthijs van Nieuwkerk-vaart.

The Washington Post bracht een ode aan deze ‘nieuwe’ manier van tv-kijken, die de belangrijkste beperking van het leven – we hebben niet eeuwig de tijd – probeert te omzeilen. Je gaat tv kijken alsof je een boek leest, aldus Washington Post-journalist Jeff Guo: snel bladeren door de saaie passages en terugkijken naar de scènes die de moeite waard waren. Dat lijkt verdacht veel op het zapgedrag van een pornoconsument die van climax naar climax klikt. Snelkijkers zijn, als je hun getuigenissen mag geloven, dan ook allemaal mensen die in hun eentje televisie kijken.

Overigens, zo nieuw is snelkijken ook weer niet. Ruim tien jaar geleden waren er al plugins voor mediaspelers om versneld video te kijken en door audioboeken en podcasts te vliegen. Nu het online tv-aanbod groeit, en dus de mogelijkheden om programma’s terug te kijken, wordt het een fenomeen. De rage bereikte zelfs de Tivo, een populaire Amerikaanse settopbox. Die heeft een knop die je met 1,3 keer de normale snelheid laat kijken, zonder dat de stemmen als chipmunks klinken – piepende eekhoorns.

Snelkijken is de ultieme vorm van on demand televisie. We kijken programma’s op het moment dat we willen, op de plek waar we willen, in het tempo waarin we dat willen. Het is een vermoeiende manier om bij te blijven in de overkill aan entertainment. Terwijl het de kunst is te kiezen wat je wilt missen en vervolgens volop te genieten van de rest.

Deze zomer moet ik bijvoorbeeld nog een bloederig seizoen Game of Thrones verteren. Ondertussen ben ik bezig aan een tweede rondje Breaking Bad, een serie die zo goed is dat-ie een herhaling verdient. Af en toe zijn de scènes tergend traag. Woestijnlandschappen. Wolkenluchten. Er gebeurt niets – nog niets...