Twee heteromannen die zoenen. Net zo erg als Blackface?

Mijn eerste confrontatie met de fotoshoot van tv-presentatoren Tim Hofman en Jan Versteegh (beiden BNN) voor L’Homo verliep via verontwaardigde Twitterberichten van homoseksuelen. Twee hetero’s die poseren als homo, dat was net zo erg als blackface.

Ik spoedde me naar de website van LINDA.tv voor een video over de opnamen op Curaçao voor de jaarlijkse special van het bijna gelijknamige tijdschrift. Ja, ik begreep de woede wel een beetje. Waarom zou je je anders voordoen dan je bent voor zo’n geile reportage? Zijn echte homo’s soms niet goed genoeg?

Maar wacht eens even, dat doet LINDA toch altijd, bekende Nederlanders een rol laten spelen, zij het meestal met meer geleende kleren aan het lijf? En zette L’Homo acht jaar geleden ook niet Arie Boomsma op de cover, wat hem toen nog zijn baan bij de EO kostte?

Ook Tygo Gernandt en Thijs Römer stonden al eens kussend in het blad. En Kim Feenstra en Geraldine Kemper, maar dat zijn twee vrouwen. Nog later hoorde ik de toelichting van Versteegh en Hofman in RTL Late Night. Ze hadden zichzelf aangemeld voor het project, omdat ze de schijnbare tolerantie voor homoseksualiteit in Nederland wel eens wilden testen. Niemand is er tegen, maar twee mannen die in een heel klein zwembroekje aan elkaar zitten te frunniken, dat ziet men toch liever niet. Dus was dit een project met een boodschap, dat ze als acteurs hadden benaderd.

Ook daar is wat voor te zeggen. Sommige zaken (vluchtelingenopvang, kankerbestrijding) worden voor veel mensen immers pas acceptabel als BN’ers het goede voorbeeld geven.

Voorwaarde is dan natuurlijk wel dat er niet lacherig wordt gedaan over de herenliefde en dat er ook geen karikaturale stereotypering ontstaat. In de achtergrondreportage leek dat even het geval, maar niet erg overtuigend. Bovendien: dan zou je ook problemen moeten hebben met travestie, waarin vaak een karikatuur van vrouwelijke eigenschappen wordt uitgedrukt.

Het spelen met rollen en wisselende identiteiten is misschien wel een wezenskenmerk van de LGBT-culturen. En is het niet ontzettend ouderwets om mensen in te delen in het ene of het andere vakje? In werkelijkheid is iedereen toch een beetje biseksueel, minstens in het diepst van z’n gedachten?

Neen , ik was helemaal om. Heel goed en leuk, zo’n charade van twee mannen die zeggen meestal op vrouwen te vallen.

Totdat Humberto Tan, een beetje bezorgd, de hamvraag stelde: „Komt er dan bij de opnamen onbewust ook, eh, leven in de brouwerij?”

De modellen begrepen de vraag meteen en wezen de suggestie van een erectie lachend, doch beslist van de hand. Natuurlijk niet, wij zijn hetero’s. En nu twijfel ik toch weer of ze misschien toch niet een klein beetje aan stereotypering doen. Je eigen grenzen spelenderwijs verkennen is iets anders dan uit liefdadigheid meer begrip vragen voor de Andersgeaarde Medemens. Die kan dat heel goed zelf doen, inderdaad. Dus toch een beetje blackface.

    • Hans Beerekamp