Ster in parallel universum

Ergens in een parallel universum speelt Lionel Messi voor Spanje en is hij allang eens wereldkampioen geworden, of parallel-universumkampioen. Maakte hij tegen Italië maandag 1-1 en 2-1, op het EK, op naar een titel, zoals ’t hoort.

Ik moest eraan denken na de, toch, schokkende mededeling van de grootste balkunstenaar van onze tijd, waarschijnlijk van alle tijden, dat hij stopt als international van Argentinië. Zat hij maar bij Spanje.

Zo absurd is dat niet. Toen hij op zijn dertiende bij Barcelona in de jeugd kwam, verdween hij als het ware van het Argentijnse ‘grid’. Toen vertegenwoordigend voetbal voor de tengere dribbelaar in beeld kwam, zeg vanaf zijn vijftiende, had de Argentijnse bond amper nog gehoord van Messi.

Er was een oplettende Argentijnse trainer die een videoband toegespeeld kreeg, met de verrichtingen van de jonge briljant van Barcelona. Briefje erbij: ‘Opletten, dit is dus een Argentijn.’ In no-time meldde de Argentijnse bond zich bij de familie Messi. En Messi zei natuurlijk dat hij nooit voor een ander land dan zijn eigen Argentinië uit zou willen komen.

Messi dus niet op het EK, in plaats daarvan schoppen ontwijkend op de Copa América. Een toernooi dat ergens toch altijd wezensvreemd moet hebben aangevoeld voor ’s werelds grootste ooit. Waar was de beschaving? Chili in de finale weer, allemaal net aan binnen het betamelijke, maar zo uitgesproken negatief en destructief.

Messi heeft er nu genoeg van. „Iedereen die wilde dat ik stopte heeft nu zijn zin”, zei hij. Wie bedoelde hij daar toch mee, behalve een heleboel verdedigers?

    • Bart Hinke