IJsland ook te sterk voor ‘slechtste Engeland ooit’

IJsland veroorzaakt op het EK een enorme stunt door Engeland in de achtste finales uit te schakelen. Het werd 2-1.

De onmacht van Engeland gesymboliseerd door Jamie Vardy. De spits moest opboksen tegen meerderheid aan IJslanders. Foto Yves Herman/Reuters

De meeste kenners van het spel moeten hebben verwacht dat Lars Lagerbäck over twee dagen weer in IJsland wakker zou worden in het bijzijn van zijn geliefde. Kop koffie, krantje, gevolgd door een wandeling langs de kust. Zijn eerste als gepensioneerde. De Zweedse bondscoach van IJsland zou immers vrijwillig aftreden na dit EK.

Nog steeds is dat zo. Maar voordat het zover komt, lazerde hij eerst een collega en oude vriend uit het vak. Zijn niet te benijden collega Roy Hodgson van Engeland, die maandagavond na de uitschakeling tegen IJsland niet anders kon dan op de persconferentie zijn aftreden bekend te maken. De best betaalde coach op dit EK stapt op omdat hij een volk heeft teleurgesteld met, zoals oudgediende Alan Shearer het stelde: de slechtste prestatie van Engeland ooit.

En in zeker opzicht was die prestatie niet eens verbazingwekkend. Want als er iets typisch is voor Engeland, is dat de ploeg nimmer kan voldoen aan de torenhoge verwachtingen die de status van de spelers met zich meebrengt. Thuis in Engeland zijn het miljonairs die schitteren in de Premier League, maar op toernooien slagen ze er om de twee jaar in om vrij hopeloos te falen.

Dit EK was het alweer tien jaar geleden dat Engeland voor het laatst een duel in de knock-outfase overleefde, door Ecuador te verslaan in de achtste finale op het WK. Erna ging het mis in de kwartfinale. Zoals Engeland er al twintig jaar niet in slaagt om op een groot toernooi de halve finale te halen. Laatste eindzege? Vijftig jaar geleden; de winst op het WK.

En zal je net zien. Belandde de ploeg van Roy Hodgson dit EK ook nog eens in het deel van het lotingschema met alle toplanden, na de onverwachte tweede plaats in de poule. Waardoor ze vroeg of laat Duitsland zouden treffen, Frankrijk of mogelijk Italië. Oei.

De wedstrijd ervoor tegen IJsland? Als het ware een gepasseerd station. Moest goed komen. Engeland heeft immers Jamie Vardy, Wayne Rooney en Harry Kane. Een gilde van prinsen.

En toen volgde in Nice de nederlaag die als antoniem kan dienen van het gewonnen WK van 1966, als grootste Engelse teleurstelling in vijftig jaar. Vrije trappen zoefden naast, keeper Joe Hart liet grabbelend een doelpunt toe en de normaal zo snelle Vardy werd op weg naar het doel ingehaald door de stugge IJslander Ragnar Sigurdsson. Zo ging het heel de wedstrijd. In de een-op-eenduels heersten de IJslanders.

Zij leverden een prestatie die als een wonder kan worden beschouwd. Tenminste, als we IJsland nog beschouwen als de voetbaldwerg van weleer. Onterecht, want in een land waar de inwoners percentueel het meeste voetbal kijken en spelen van alle Europeanen, blinken ze tegenwoordig ook uit in het beoefenen van de sport.

Nadat ze al binnen vijf minuten op achterstand waren gekomen, bogen ze de score in twaalf minuten om in een voorsprong. Sigurdsson stond precies op de goede plek, terwijl oud-Ajacied Kolbeinn Sigthórsson profiteerde van een fout van Joe Hart. Zo was de onbenullige actie van doelman Hannes Halldórsson plots vergeten. Geheel onnodig veroorzaakte hij een strafschop waaruit Wayne Rooney de 1-0 binnenschoot.

Terwijl de Engelsen het EK vol schaamte verlaten, ligt IJsland op ramkoers. Zonder genade voor de favorieten en vermoedelijk met zoveel zelfvertrouwen dat de Fransen, zondag de opponent in de kwartfinale, zich moeten behoeden voor de mogelijkheid dat ook zij voor joker worden gezet.

Alhoewel. Dat suggereert dat IJsland nog altijd een dwerg is die per toeval soms een reus doodt. Maar de zege van maandag was geen gevolg van pech of ongeluk bij Engeland. Dit was de verdienste van een land dat het voorbije jaar eerst al top presteerde in de kwalificatie en nu blijft stunten op het hoofdtoernooi. Ze spelen zonder ontzag en creëren een werkelijkheid die niet alleen voor de Engelsen amper te bevatten is, maar waarschijnlijk ook voor henzelf. Dan volstaat maar één woord: bravo.

    • Fabian van der Poll