Opinie

    • Peter Winnen

Dylan

Met vooruit gestoken borst stap ik de Tour in. We gaan winnen. Uiteraard bedoel ik niet dat er op 24 juli in Parijs een Nederlander in een geel truitje gestoken wordt op het meest wanstaltig vormgegeven podium in de wereld – het podium op zich verdient een prijs hierom – maar we gaan minimaal één etappe winnen. En wie gaat dat dan voor ons doen? Dylan Groenewegen natuurlijk.

Hij kwam als een komeet. Dat hij een sterk eindschot had was min of meer bekend, maar dat hij eerder dit seizoen zwaar geschut als Kittel en Greipel pareerde kwam toch als een verrassing. Drieëntwintig is het snotjoch, en nu al wereldtop.

Dylan is een mooie voornaam. Er schuilt iets onverzettelijks in. Ik moet denken aan de dichter Dylan Thomas die, terwijl hij bezig was zichzelf dood te zuipen, de wereld met een onverdraaglijk en bijna onverantwoord optimisme opzadelde.

Dylan Groenewegen hoeft niet te winnen in de Tour. Zo wordt het ons voorgespiegeld door de sportieve staf van Team Lotto-Jumbo. Groenewegen zit in een soort van meerjarenplan. Het is de bedoeling dat hij pas in 2018 een Touretappe gaat winnen.

Mooi en prijzenswaardig is het dat jonge talenten gespaard worden van al te grote verantwoordelijkheden. Dat er voor de Tour van dit jaar toch een sprinterstrein rondom hem wordt opgezet zullen we dan maar opvatten als pedagogische spielerei.

Mijn intuïtie zegt dat Dylan Groenewegen een broertje dood heeft aan communistisch aandoende meerjarenplannen.

Ziet Dylan zichzelf een etappe winnen in de Tour? Hij zegt dat hij zijn best gaat doen, maar dat vindt hij meteen een flauw antwoord. Hij heeft er alle vertrouwen in dat hij wordt bijgestaan door het treintje op de hete momenten van de wedstrijd, en later, op de minder hete momenten, in het hotel. En ook dat zijn flauwe antwoorden.

Terzijde: wielrennen is communisme op kleine schaal. Knecht of kopman, het individu is een even belangrijke als belachelijke niemendal in een nog belachelijker geheel.

Waarom denk ik dat Dylan Groenewegen binnenkort een Touretappe gaat winnen, en niet zoals door de ploeg gepland pas in 2018? De oogopslag van de jongen bevalt me. Hijzelf zegt tevreden te zijn als hij de Tour uitrijdt, maar daar geloof ik geen zak van. Voor een sprinter is uitrijden moeilijker dan het winnen van een etappe.

Het zit hem in banaliteiten. Een paar weken geleden sprintte hij groots naar de overwinning in de Heitse Pijl op een lekke band. De Heitse Pijl is niet een koers waarvoor een wielrenner tot het gaatje gaat, maar Dylan deed het toch. Begin juni was het, geloof ik.

Ergens verstopt op het internet vond ik het wedstrijdverslag. Dat ik toen dacht: wat een warmbloedig ijskonijn is Dylan toch.

    • Peter Winnen