Opinie

    • Wilfried de Jong

Zwarte broek, wit shirt

De Duitsers hebben de borst naar voren gedrukt en er met de vuisten op geklopt. Met het spel tegen Slowakije en de uitslag (3-0) toonde Die Mannschaft favoriet te zijn tijdens dit kampioenschap.Vanuit Nederland werd het Duitse voetbal vroeger nog wel eens afgedaan als zakelijk en saai. Afgunstig keken we naar hun onverzettelijkheid. ‘Op zijn Duits’ werd een veelgebruikte term voor lelijk winnen in de laatste minuut.

Dat Duitse elftal bestaat niet meer.

Het voetbal heeft – mede door de hulp van clubtrainers als Pep Guardiola en Jürgen Klopp – een metamorfose ondergaan. Spelers voeren hun taak uit maar ook individuele kwaliteiten worden ten volle benut.

Het spel van de Duitsers is internationaler geworden. Je zou bijna zeggen: Europeser. Of is dat een vies woord sinds Brexit? De namen van een aantal spelers klinken niet-Duits. Khedira. Boateng. Gomez. Özil. Podolski. Het wachten is op een Syrische vluchteling uit een kamp in München die over vier jaar namens Duitsland de doelpunten maakt.

Mateloos geniet ik van Manuel Neuer. De keeper heeft de rust van een huisschilder op een steiger en wekt de indruk dat het doel achter hem kleiner is dan bij andere keepers. Het lijf is groot maar stijgt makkelijk op als er een kopbal uit de kruising moet worden getikt. Over spits Mario Gomez zei Louis van Gaal: „Hij raakt de bal gemiddeld maar negen keer per wedstrijd, maar hij scoort altijd.” En ja, Gomez maakte het weer waar, met een intikkertje na een prachtactie van buitenspeler Julian Draxler.

En zo klopt het allemaal bij de Duitsers.

Staan randzaken succes in de weg? Trainer Joachim Löw kwam in het nieuws omdat hij tijdens de wedstrijd aan zijn ballen en bilnaad krabt en vervolgens zijn vingers naar zijn neusgaten brengt. De camera’s signaleerden het. Tijdens de wedstrijd kijkt hij nu met de armen over elkaar naar zichzelf als hij op de grote schermen in beeld is. Löws grote geurenonderzoek kan wachten tot in de hotelkamer.

Als kind verafschuwde ik het tenue van de Duitsers. Ouderwets zwart-wit in een tijd dat de wereld, ook tv en kranten, in de ban van kleur was geraakt. Nu vind ik de zwarte broek en het witte shirt een genoegen tussen alle lawaaishirts. Ik begin me zelfs te schamen voor het feloranje van enkele Nederlandse supporters in Frankrijk.

Ach, de lustopwekkende geurtjes van de coach en de soberheid van het voetbaltenue; het is allemaal klein bier. De Duitsers hebben het vizier gericht op het behalen van de finale.

Tijdens het zingen van het volkslied gaat de borst naar voren – ‘eisern wie die Brust Bismarcks’. Dan steken de zwart-witte mannen hun afgetrainde, serieuze koppen bij elkaar en schreeuwen: ‘Wir schaffen das.’

Het gaat de Duitsers lukken.

    • Wilfried de Jong