Recensie

Regen en rockpep verbroederen op Down the Rabbit Hole

In de grandioze blubber van het festival Down the Rabbit Hole deden acts als PJ Harvey, Savages en Ty Segall van zich spreken.

Kaplaarzen, oude gympies, teenslippers en hier en daar blote voeten. Iedereen had zo zijn manier om de modderpoelen en de glibberige paden op Down the Rabbit Hole te trotseren. Voorzichtig eromheen springend of vol erin, in echt grandioze blubber.

Het was een zwaar door het slechte weer beïnvloedde derde editie. Het festival, waar met man en macht gewerkt was om het lieflijk aangeklede terrein rond het meertje van recreatiegebied De Groene Heuvels in Ewijk (bij Nijmegen) gereed te krijgen na de regenval van afgelopen week, prees zich gelukkig met een zonnige openingsdag. Na de logistieke problemen gingen twintigduizend bezoekers toch in grote vrolijkheid langs artiesten als Michael Kiwanuka, Courtney Barnett en de overdonderende hoofdact van de eerste avond, PJ Harvey.

Toen de regen dan toch gutste, zaterdag en zondag, verbroederde die: publiek in poncho’s en trendy regenjassen schoof nog eens extra in om verkleumde bezoekers binnen de concerttenten te krijgen.

Zo werd het extra druk bij Charles Bradley, gouden laatbloeier van de soul, met zijn souldienst voor de ‘brothers and sisters’. Met zijn Extraordinaires predikte hij liefde, sprak hij zich uit in Confusion en bezong hij het verlies van zijn moeder in de tearjerker Changes.

Down the Rabbit Hole kreeg met een veelkleurig programma van muziek, theater en filosofie een feestelijke beleving. Publiekslieveling Lianne La Havas bekoorde, terwijl de vrouwelijke postpunkers van Savages fel van zich deden spreken.

Met optredens als dat van Cinematic Orchestra kwam je juist niet ver: te afstandelijk, te introvert. Gelukkig waren er acts als De Staat die de lamlendigheid van een regenachtige festivaldag doorbrak met rockpep. De zin om meegevoerd te worden was groot, en met zijn heerlijke strengheid in ritmiek overtuigde de Nijmeegse band. Witch Doctor, waarbij het publiek in een cirkelvormige maalstroom rond frontman Torre Florim host, is een inmiddels bekend opwindend hoogtepunt.

Heerlijk weelderig was de show van Suede met de flamboyante voorman Brett Anderson, die zich helemaal liet gaan in de beste nummers die de band heeft. The National bracht zijn sombere rockmelancholie daarentegen uiterst struikelend. In al zijn onvolkomenheden overtuigend in energie en echt wel bezield, maar zo rommelig in vorm en uitwerking dat zanger Matt Berninger halverwege de show zijn tent zag leeglopen.

Nee, dan het dampende rock-’n-roll-feestje van Ty Segall & The Muggers. Of hoe rapduo Rico & Sticks zijn tent met speels gemak simpelweg afbrak. Maar dat DTRH memorabel werd, kwam zeker door de uiterst intense, indrukwekkend slotact van Anohni die emotioneerde met haar statements.

    • Amanda Kuyper