Regen en rockpep op DTRH

Down The Rabbit Hole In de grandioze blubber van het festival Down the Rabbit Hole deden acts als PJ Harvey, Savages en Ty Segall van zich spreken.

Kaplaarzen, oude gympies, teenslippers en hier en daar blote voeten. Iedereen had zo zijn manier om de modderpoelen en de glibberige paden op Down the Rabbit Hole te trotseren. Voorzichtig eromheen springend of vol erin, in echt grandioze blubber.

Het was een zwaar door het slecht weer beïnvloedde derde editie. Het festival dat met man en macht gewerkt had het terrein rond het meertje van recreatiegebied De Groene Heuvels in Ewijk (bij Nijmegen) gereed te krijgen na de regenval van afgelopen week prees zich gelukkig met een zonnige openingsdag. Na de logistieke problemen gingen twintigduizend bezoekers in grote vrolijkheid langs artiesten als Michael Kiwanuka, Courtney Barnett en de overdonderd hoofdact PJ Harvey.

Toen de regen dan toch gutste, zaterdag en zondag, verbroederde die: publiek in poncho’s en trendy regenjassen schoof nog eens extra in om verkleumde bezoekers binnen de concerttenten te krijgen.

Zo werd het extra druk bij Charles Bradley, gouden laatbloeier van de soul, met zijn souldienst voor de ‘brothers and sisters’. Met zijn Extraordinaires predikte hij liefde, sprak hij zich uit in Confusion en bezong hij het verlies van zijn moeder in de tearjerker Changes. Fijn, maar minder indrukwekkend dan voorheen.

Down the Rabbit Hole had een divers programma. Publiekslieveling Lianne La Havas bekoorde, terwijl de vrouwelijke postpunkers van Savages fel van zich deden spreken.

Sfeerbeelden en zangeres PJ Harvey (foto onder) op Down the Rabbit HoleFoto&aposs Andreas Terlaak

Met optredens als dat van Cinematic Orchestra kwam je juist niet ver. Te afstandelijk, te introvert. Gelukkig waren er acts als De Staat die de lamlendigheid van een regenachtige festivaldag doorbrak met rockpep. De zin om meegevoerd te worden was groot, en met zijn heerlijke strengheid in ritmiek overtuigde de Nijmeegse band. Witch Doctor, waarbij het publiek in een cirkelvormige maalstroom rond frontman Torre Florim host, is een inmiddels bekend opwindend hoogtepunt.

Hoofdact The National bracht zijn sombere rockmelancholie wat struikelend. In al zijn onvolkomenheden overtuigend in energie en echt wel bezield, maar zo rommelig in vorm en uitwerking dat zanger Matt Berninger halverwege de show zijn tent zag leeglopen.

Nee, dan het dampende rock-’n-roll-feestje van Ty Segall & The Muggers. Hoe anders was het ook bij rapduo Rico & Sticks dat met speels gemak de tent simpelweg afbrak.

Zo werd dit DTRH een festival van alle contrast, waardig afgesloten door een uiterst intense slotact: zanger Anohni, voorheen Antony, met zijn fluweel-zwarte stem.

    • Amanda Kuyper