Ex-lerares Kate wil nu Française worden

De zorgen zijn groot bij de 300.000 Britten in Frankrijk. „Ik raakte vrijdag zo’n 10 procent van mijn pensioenuitkering kwijt.”

Toen vrijdag bleek dat de Britten voor Brexit hadden gestemd, ging Kate Douglas (66) op haar computer kijken hoe ze Frans kan worden. „Je moet hier vijf jaar wonen, de taal spreken en je hebt een verklaring nodig van goed gedrag”, zegt ze in alle ernst. „Zo bezien kan ik zonder probleem genaturaliseerd worden.”

De gepensioneerde lerares overweegt het echt, „geschokt” als ze is over de uitslag van het referendum. In 1991 kocht ze hier in de Haut-Périgord, aan de rand van de Dordogne in Zuidwest-Frankrijk, een deel van een 12de-eeuwse priorij die ze restaureerde. Sinds 2002 woont ze hier permanent. In Combiers (25 van de 125 inwoners zijn Brits) was ze zelfs gemeenteraadslid. Ze leeft van een Brits staatspensioen. „Maar mijn leven is rond Frankrijk gebouwd. Hier wil ik blijven.”

De zorgen zijn groot bij de circa 300.000 veelal gepensioneerde Britten in Frankrijk. Moeten ze een verblijfsvergunning aanvragen? Blijft hun medische zorg vergoed? Behouden ze de Franse sociale zekerheid? Het krantje The Connexion, in alle supermarkten te vinden, publiceerde een waslijst aan praktische en financiële consequenties bij een Brexit. De conclusie: „Er is geen enkele zekerheid.”

Dat de koopkracht minder wordt, is al wel duidelijk, zegt Alfred Seifert (70). „Met de val van het pond raakte ik vrijdag zo’n 10 procent van mijn pensioenuitkering kwijt.” Hij werkte net als zijn vrouw Barbara in de financiële sector in Londen en ze kochten in 2004 hun Franse droomhuis. Sinds 2012 wonen ze er permanent. „Ik vrees”, zegt Alfred, „dat het niet bij die 10 procent blijft.”

Barbara Seifert (62) zegt dat een van haar zonen out stemde in de hoop dat zijn ouders terugkomen. „Als het hier door de wisselkoers onbetaalbaar wordt en we ons moeten bijverzekeren voor ziektekosten, krijgt hij zijn zin”, mokt ze. Zij hebben nog een huis in Cambridge. „Veel gepensioneerden hier hebben niets meer, omdat je in Frankrijk rianter woont voor hetzelfde geld. Als het al lukt je Franse huis te verkopen, dan levert dat nooit genoeg op om op de Britse markt iets te vinden”, rekent ze voor.

De Seiferts en een aantal Fransen uit de buurt zijn zaterdagmiddag te gast bij Kate Douglas voor een picknick aan het eind van een jaar waarin ze elkaar beurtelings Frans en Engels leerden. Vrolijke spraakverwarringen, veel gelach. Elk gesprek komt uit op de Brexit. „Ik schaam me zo voor mijn volk”, zegt Seifert. „Wat moeten de Fransen wel niet denken?” Een gepensioneerde ingenieur lacht haar zorgen weg. „Jullie blijven welkom hoor! We kunnen echt niet zonder de Britten.”

Dat is ook wat Robert Worthington (50) denkt. Hij runt in Combiers een restaurantje. Hij stemde voor Brexit omdat de EU „te groot is geworden”, hij klaagt over komkommers die niet krom mogen zijn, over het maximale vermogen van stofzuigers. Omdat zijn gasten voor hun diners in euro’s betalen, maakt de koers van het pond hem niets uit. „Waarom zouden de Fransen ons wegsturen? Ik betaal belasting, draag bij aan de economie. Wij zetten al die Fransen die in Londen werken toch ook niet uit? Eerlijk oversteken.”

Dat is het verschil, zegt Alfred Seifert. „Jonge gezonde Fransen in Londen dragen bij aan de economie, terwijl ik als 70-jarige alleen maar geld kost. Ik kan me voorstellen dat de Fransen van gezondheidszorg een punt gaan maken.” President François Hollande heeft gezegd dat hij zo snel mogelijk de scheiding tussen de EU en het VK geregeld wil hebben. „En geef hem eens ongelijk na zo’n schandalige afwijzing”, zegt Seifert.

    • Peter Vermaas