Recensie

Aansprekend muziektheater rond occulte goocheltrucs

Het is de klassieke truc: de assistente verdwijnt in de box, de illusionist jast er een paar zwaarden doorheen. Maar bij Opera2Day gaat het mis. Bloedig doorboord komt de vrouw weer tevoorschijn, en zingt wankelend de beroemde stamel-aria Les oiseaux dans la charmille van Offenbach.

Welkom in het aansprekende muziektheater van regisseur Serge van Veggel. Zijn Opera2Day bracht eerder betoverende locatievoorstellingen in een kerk en een voormalig gesticht. Nu staat de illusie expliciet centraal in Dr. Miracle's last illusion, waarin de titelfiguur bij dat ongelukje een magisch licht ziet in de ogen van de stervende assistent.

Het leidt in de Haagse schouwburg tot een in het fin-de-siècle gesitueerde, obsessieve zoektocht naar het moment tussen leven en dood, waarbij menige vrouw een belcanto-aria zingt en dan het leven laat. Slim verdeelt Van Veggel met weinig middelen de specialiteiten: de illusionist Woedy Woet doet zijn goocheltrucs, een acteur de voice-over, een danseres de – niet heel avontuurlijke – choreografie.

Terwijl de experimenten steeds occulter worden, kabbelt de avond door de tableaumatige opzet toch een beetje. Drie prima sopranen worden door het gloeiende New European Ensemble begeleid, dirigent Hernán Schvartzmans streven naar authenticiteit vertaalt zich naar bescheiden glijtonen en tempovrijheden. Aan het slot klinkt natuurlijk een Wagneriaanse doodsroes.

    • Floris Don