Britse jongeren zijn woedend, en de pineut

In de leeftijdscategorie tussen 18 en 24 jaar, stemde 75 procent voor Blijven. Jongeren zijn woedend, ze vrezen dat hun een goede toekomst wordt ontnomen. “Ik ben nog steeds pissed off.”

Britse jongeren protesteren daags na het referendum in Londen tegen de Brexit. Foto: Barbara Rijlaarsdam

Hun woede zetten ze eventjes opzij, vandaag gaan ze feesten. Het groepje van zeven vrienden tussen de 20 en 23 jaar op het station van Liverpool Street is op weg naar de Gay Pride, die deze zaterdagmiddag onder luid kabaal door het centrum van Londen trekt. De blonde Katherine Illsley (21) draagt een strapless truitje en een minuscuul zwart broekje. Onder haar ogen kleeft een dikke laag felblauwe glitters, haar lippen zijn knalrood. Gevraagd naar haar stemming na de Brexit van een dag eerder, zucht ze diep. “Vandaag doet het al iets minder pijn dan gisteren”, zegt ze. En dan fel: “Maar ik ben nog steeds pissed off.”

Dit zijn angry young people die willen dat hun land in de Europese Unie blijft. Zij stemden donderdag tegen een Brexit, net als de overgrote meerderheid van de 18- tot 24-jarigen. Volgens een peiling van YouGov stemde 75 procent van deze jongeren ‘Blijven’. In totaal koos echter 52 procent van de Britten voor een Brexit. En dus zijn de jongeren boos.

Katherine Illsley en haar vrienden willen dolgraag vertellen waarom. Ze laten elkaar nauwelijks uitpraten en struikelen over hun woorden, zo ratelen ze. “Ons spaargeld is in één klap een stuk minder waard”, zegt Georgie Watts (22), gekleed in een klein wit jurkje met lakzwarte veterlaarzen eronder. “We kunnen straks niet meer zo makkelijk reizen”, voegt James O’Connor (21), in spijkerbroek en roze T-shirt, daaraan toe. “En wat te denken van een hypotheek? Al die oudere mensen die Leave hebben gestemd, hebben het goed voor elkaar. Die hebben al een hypotheek. Wij zijn straks de pineut.”

Het zijn argumenten die later deze middag nog veel vaker voorbij zullen komen. “Mijn toekomst wordt een zooitje”, zegt de 19-jarige Shannon Flanagan, die er in haar houthakkersoverhemd jongensachtig uitziet. Ook zij is met een groepje vrienden op weg naar de Gay Pride. “Toen ik gisteren wakker werd, moest ik huilen. Ik dacht aan mijn situatie, en die van mijn vrienden. Waarom willen ze het ons zo moeilijk maken? Mijn eigen vader, nota bene, heeft voor een Brexit gestemd. En om de verkeerde redenen. Mensen denken alleen maar aan immigratie. Maar ze verkloten de toekomst van de jeugd.”

Weer een ander groepje jongeren houdt bij Piccadilly Circus, waar de Gay Pride langskomt, zwijgzaam borden met EU-gerelateerde leuzen omhoog. ‘We’ll miss EU’, ‘Take us with EU!’ en, verwijzend naar een hit van popzangeres Adèle: ‘Never mind, I’ll find someone like EU’. Veel voorbijgangers stoppen even om een foto te maken.

Hoop op afstel

Kilometers verderop, in de hipsterbuurt Shoreditch, ziet het straatleven er niet anders uit dan anders. De hippe koffiezaakjes zitten vol jongeren die lachen en kletsen. Maar desgevraagd blijkt onder de oppervlakte toch veel boosheid schuil te gaan. De 35-jarige Luke McFarland, met een volle baard en een snor die aan de uiteinden omhoog krult, is er “kapot van”. Hij kan nog steeds niet geloven dat een meerderheid écht voor een Brexit heeft gestemd, zegt hij, ook al is het inmiddels the day after the day after.

“Stiekem hoop ik alsnog dat het er niet van komt”, zegt hij. Hij hoopt dat het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie het alsnog kunnen bijleggen, het duurt immers nog minimaal twee jaar voor een uittreding uit de EU geregeld kan zijn. McFarland, geboren Australiër, overwoog al om terug te gaan, zegt hij, maar hij is door de Brexit alleen maar meer overtuigd van zijn keuze. “Wat heb ik hier nog te zoeken? Ik kwam naar Londen omdat ik het zo’n inspirerende stad vond, maar ik ben behoorlijk gedesillusioneerd.”

Twee meiden van zestien, die op de stoep voor Brick Lane Bakery een bagel met roomkaas en zalm uit een bruine papieren zak eten, zijn ook boos. Niet alleen vanwege de uitkomst van het Brexit-referendum, maar vooral vanwege het feit dat zij zelf niet mochten stemmen. “We zijn wel oud genoeg om van school te mogen en te gaan werken, maar op zo’n belangrijk moment telt onze mening niet”, zegt Sophie Whitehead verontwaardigd.

Georgie Seymour had “absoluut” tegen een Brexit gestemd. Ze weet helemaal nog niet óf ze later in het buitenland wil gaan studeren, maar ze wil in ieder geval de mogelijkheid hebben. “Dat geldt voor veel van mijn leeftijdsgenoten”, zegt ze. “Je had de reacties op sociale media moeten zien. Allemaal 16- en 17-jarigen die losgingen. Ze schreven: als wíj hadden mogen stemmen, was er zeker geen Brexit gekomen.” Denken Whitehead en Seymour dat ook? De meiden knikken driftig. Maar dan loopt een groepje jongens langs en weg is hun aandacht.

    • Barbara Rijlaarsdam