Moederbeer zoekt de mensen op

De dag begon zo goed. Vanochtend heb je nog bessen gegeten. En toen vond je een rottende boomstronk vol maden. Lekker! Maar nu cirkelt er al een tijdje een helikopter boven je hoofd. Zwopzwopzwop klinkt het door de lucht. De helikopter komt steeds lager.

En dan voel je ineens een prik in je bruine berenkont. Oef. Je hoofd wordt zwaar. Je spieren voelen slap. Misschien moet je maar even gaan liggen...

Als je na een poos uit je berenslaap ontwaakt is de helikopter weg. Maar wat is dat nu? Er zit iets om je nek. Een halsband!

In Zweden krijgen beren écht halsbanden om. Voor onderzoek. De biologen gaan met een helikopter en verdovingsgeweer op zoek naar bruine beren om ze halsbanden om te doen. Het zijn dure halsbanden, met GPS-zenders erin. Daarmee kunnen de biologen op de computer precies zien waar de beren uithangen.

Berenbioloog Sam Steyaert heeft zo iets bijzonders ontdekt. Beren zijn normaal gesproken bang voor mensen. Mensen maken veel lawaai met hun auto’s en machines. En ze kunnen gevaarlijk zijn, met hun geweren.

Maar Sam zag dat berenmoeders met jonge beertjes in de lente juist mensen opzoeken. Ze verstoppen zich in bossen in de buurt van dorpen en wegen.

Waarom doen die moeders dat? Rond dorpen is meestal weinig eten te vinden. En je moet goed uitkijken dat je bij het oversteken niet onder een vrachtwagen loopt.

Sam weet wat de moeders zoeken: bescherming. Bescherming voor andere beren. De berenmannetjes zijn het ergst. Het zijn bullebakken die alleen van hun eigen kinderen houden. Als ze welpen van andere vaders vinden, bijten ze die dood.

Berenmoeders weten dat. Ze zoeken daarom een veilig plekje voor hun welpen, een plekje waar zo weinig mogelijk beren komen. Een plekje dichtbij mensen dus.

De mensen in Zweden hoeven niet bang te zijn voor de moederberen, zegt Sam. De beren zwerven niet door straten en tuinen. En als het paarseizoen is afgelopen, gaan de moeders terug, de wildernis in. Ver weg van die enge mensen.

    • Lucas Brouwers