Opinie

    • Hugo Camps

Dwaas

Twee weken geleden opende de Nederlandse ambassadeur Maryem van den Heuvel in de Brusselse gemeente Molenbeek een Cruijff Court. Het was eens wat anders dan terreur en aanslagen in de getatoeëerde stad. De ambassadeur was getroffen door het enthousiasme voor de plek van verbinding. Prompt deelde ze mee dat er een tweede Cruijff Court komt in de gemeente Schaarbeek. Maryem van den Heuvel weet verder weinig van voetbal, maar in haar diplomatieke credo staat de Cruijffiaanse filosofie voorop: iedereen verdient een kans. Het deed haar deugd dat uitgerekend in het door pest en cholera geplaagde Molenbeek een initiatief was genomen om de jeugd tot meer gezamenlijkheid te verleiden. „De sport is daar soms behendiger in dan de politiek.”

Gezamenlijkheid komt niet meer voor in de Britse canon van idealen. De Brexit is een fatale keuze voor apartheid. De uitslag van het referendum heeft de sportwereld niet onverschillig gelaten. Op Twitter regende het boosaardige reacties. Vooraanstaande sportmannen als Gary Lineker en Mark Cavendish maakten brandhout van het Britse stemgedrag. Snookerlegende Ronnie O’Sullivan dreigt zelfs met emigratie naar Duitsland. Engelse, Ierse en Noord-Ierse fans die het EK in Frankrijk volgen, waren al even teleurgesteld. Een Welshman brieste dat Londen een gekkenhuis is.

Politiek gehannes is niet de eerste preoccupatie van sporters. Zo ze er al bij stilstaan, dan in geoefende onverschilligheid. Maar de Brexit heeft diepere emoties losgewoeld. De portemonnee is daarbij een belangrijke factor, maar niet de enige. Het Verenigd Koninkrijk is op grote toernooien nog altijd de heilige graal van onderdanen. Het mag zich niet laten kennen door benepen dorpsobscurantisme. Het voetbalveld, waar ook ter wereld, blijft de relatieve weerspiegeling van eenheid tussen regio’s en landen, naties en volkeren.

Economische analisten signaleren dat de Brexit het Britse voetbal een totaal ander gezicht kan geven. De aanwezigheid van grote talenten uit het overzeese vasteland is niet meer vanzelfsprekend. Richard Scudamore, voorzitter van de Premier League heeft de Britse kiezers nog in een late bezwering gewaarschuwd: „Na de Brexit worden de regels rond het aantrekken van spelers uit het buitenland veel strenger. Het vrije verkeer van arbeid zoals binnen de EU valt dan weg.”

Ook West Ham-voorzitter Karren Brady luidde de alarmbel. Zijn sterspeler Dimitri Payet voldoet mogelijk niet langer aan gewijzigde criteria. Payet heeft nog te weinig interlands achter zijn naam staan en dat criterium kan doorslaggevend worden. Idem dito voor de smaakmaker van kampioen Leicester N’Golo Kanté. Een leegloop van de Premier League is nog niet voor morgen, maar de aanwerving van buitenlands nieuw bloed wordt voor een land buiten de EU fors gehinderd door strakke Europese regels.

Na lange tijd van droogte laten Engelsen, Ieren en Welshmen weer iets van zich zien op een EK. Het is een genot om de Ieren en de fans van Wales te zien dansen in de tribunes en fanzones. Een walhalla van ambiance. Engelse supporters God save the Queen horen zingen, is een galm die je niet vlug meer vergeet. De Brexit heeft het Engelse voetbal nodeloos in de war gebracht. Treurig en tragisch.

Het hooliganisme is niet uitgeroeid, maar het EK heeft de Franse voetbalsteden toch weer iets van kleur en vrolijkheid kunnen geven. Daar was La douce France wel aan toe, na de gruwel van terroristische aanslagen in Parijs. De organisatie van het eindtoernooi verloopt tot nu toe nagenoeg vlekkeloos. Gevoelens van onveiligheid zijn gebannen. Dit EK is een hoopgevend Europees antwoord op de aanhitsers van angst en ontreddering. Niet de politiek, de bal heeft vertrouwen gewekt.

    • Hugo Camps