Down The Rabbit Hole dag 1: Fresku laat zien hoe het moet

Fresku verovert harten, PJ Harvey treurt, Sea Sick Steve verrast. Een recensie van Down the rabbit hole dag 1: ●●●●○

PJ Harvey, de koningin van de bezielde rock, opende haar optreden met een treurmars door negen muzikanten. Traag kwamen de tamboers het toneel op, gevolgd door Harvey met saxofoon. Ze zou tussen de nummers niet spreken met het publiek. Tot halverwege, toen ze de muziek stillegde en zei dat zij en haar band zich op deze dag ‘vreemd’ hadden gevoeld. Waarna ze, vol emotie, het gedicht ‘No Man Is An Island’ van John Donne voorlas.

Na aanvangsperikelen - verregende parkeerplaatsen, lange wachttijden voor de pendelbussen - ging Down The Rabbit Hole, het popfestival in recreatiegebied De Groene Heuvels, gistermiddag uiteindelijk comfortabel van start. De modder was bedwongen, de temperatuur aangenaam. Twintigduizend bezoekers vullen deze derde, uitverkochte editie.

Fresku

Fresku, opener van de grote tent, liet meteen zien hoe je als underdog de harten verovert. De rapper uit Woensel deed een slechte breakdance, mislukkende kung-fu-gebaren en een meesterlijke pauze tijdens meezinger Kutkop, waarbij de hele band in een bevroren beweging bleef staan - langer dan Douwe Bob in Slow Down.

Fresku laat zich begeleiden door live-muzikanten en dat gaf zijn muziek een mooie stuwing. Fresku rapt op conversatietoon (‘Hedde Druksop?’), over alledaagse onderwerpen. Maar in Zo Doe Je Dat, over de drempel om als donkere muzikant op de radio te komen, is hij confronterend. Of alle witte aanwezigen even wilden springen en juichen, vroeg hij. “Zo klinkt succes”, zei hij fijntjes, over de reactie van het publiek.

Lees het interview dat we vorig jaar met Fresku hadden: Waarom hij niet op de radio komt

Michael Kiwanuka

Ook bij Michael Kiwanuka was ras een thema. De donkere Londense zanger maakte onlangs zijn tweede album, met een bedachtzamer toon.

Het kostte hem even moeite om de grote tent voor zich te winnen. Maar een nummer als Place I Belong bouwde zachtaardig op naar een deinende climax. Tijdens Black Man In A White World zong iedereen prevelend mee.

We spraken Kiwanuka eerder deze maand nog: ‘Een couplet kost mij wel een maand’

Seasick Steve

Tussen het publiek bij Kiwanuka stond de verrassingsact van de avond. Seasick Steve deed een onaangekondigd optreden in een kleine houten kerk, waarbij het grootste deel van het toegestroomde publiek uiteindelijk buiten stond te luisteren.

Binnen knerpte Steve op zijn zelfgemaakte gitaar, en zorgde de samengeperste aanwezigen voor de blueskreunen.

Seasick Steve bekende laatst dat hij zijn levensverhaal grotendeels heeft verzonnen.. Recensent Jan Vollaard vroeg zich vervolgens af: Steve loog, hoe naïef kon ik zijn?
PJ Harvey, de koningin van de bezielde rock.

PJ Harvey, de koningin van de bezielde rock. Foto: Andreas Terlaak

PJ Harvey

Het was toepasselijk dat juist PJ Harvey zich uitsprak over haar vaderland. Niet alleen omdat het gedicht relevant was voor de recente gebeurtenissen, maar ook omdat Harvey zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld tot een puur en oorspronkelijk criticaster van dat vaderland. Let England Shake noemde ze haar vorige plaat.

Op de nieuwste The Hope Six Demolition Project (2016) breidde ze de focus uit naar meerdere probleemregio (Afghanistan, Washington), en vat haar literaire observaties in dwarse en gecompliceerde muziek.

Gisteravond werd deze stijl tot leven gebracht door negen statige mannen in zwart, in een koel toneelbeeld, met theatrale bewegingen van Harvey zelf. Vibrerend, bizar, met hoge uithalen van de kopstem, en melodieën die soms uit een zwartgallige musical afkomstig leken. Ze sloot af met River Anacostia, met een eindeloos herhaald, omineus, “What will become of us.”

●●●●○

    • Hester Carvalho