Opinie

    • Paulien Cornelisse

Baldustree

Waarom bestaan er woorden die zich niet willen vestigen in je hoofd? Ook als je dat wel wilt? Ook als je er moeite voor doet? Er zijn zat woorden die wél in mijn hoofd zitten, terwijl ik daar geen enkele behoefte aan heb. Verandertraject bijvoorbeeld. Maar wat is er aan de hand met de wel-gewenste, maar niet-beklijvende woorden?

Vaak gaat het om een woord dat maar af en toe gebruikt hoeft te worden. Bijvoorbeeld: hoe heet het als je een stuk muur in je gang verft, ongeveer tot aan je middel, in één kleur, terwijl het daarboven gewoon wit is? Ik wist dat het een naam had, maar het viel nauwelijks te googlen, want ‘stuk muur geverfd gang’ levert heel veel verfmerken en inspiratieborden op, maar niet het woord waarnaar ik zocht. Baldustree? Lambrozijn? Pergoluin? Ik wist wel dat het een raar woord was, dat eigenlijk vooral beelden van kroonluchters opriep, maar wat het nou precies was?

Mijn ouders besteedden vroeger de meeste vakanties aan het bedenken van hoe dat ene bloemetje ook alweer heette. Een paarsig bloemetje met nederige flieberblaadjes. Het bloemetje heette scabiosa, maar dat was per vakantie minstens twee weken niet bekend. Op een bepaald moment heb ik die naam zelf maar uit mijn hoofd geleerd om al vroeg in de vakantie te kunnen zeggen: scabiosa. Waarom nu juist scabiosa zo moeilijk te onthouden was, heeft denk ik te maken met het gewone van het bloemetje, versus de Bianca Castafiore-achtige naam.

Omdat mijn kind nog geen woorden uit z’n hoofd kan leren, moest ik een lange middag besteden aan het bedenken hoe die strook kleur op de muur heet. Ardakaan? Paladering? Aan het einde van deze middag schoot het woord me ineens, zonder waarschuwing, te binnen. Lambrisering. Een geverfde lambrisering, weliswaar, maar toch. Zo’n realisatie levert opluchting op, en meteen daarna het gelaten wachten op het moment dat dit woord mij weer ontschoten is.

    • Paulien Cornelisse