Recensie

Turks jongensboek zonder happy end

Ozan Tufan wordt omhelsd door zijn ploeggenoten nadat hij Turkije op een 2-0 voorsprong heeft gezet tegen Tsjechië. Foto Darko Vojinovic/AP

Gelukkiger dan op het moment van deze foto zal Ozan Tufan in zijn 21-jarige leven nooit geweest zijn. Hij is net slalommend en met klapwiekende armen na de zijkant van het veld gerend. Nu heeft hij zich laten insluiten door reserves en trainers. Iedereen wil hem aanraken, één gelukkige staat zo dicht bij hem dat hij Tufan een klapje op de wang kan geven. Een reserve begraaft zijn hoofd in de nek van Ozan.

Door de 2-0 die de jonge speler van Fenerbahçe net heeft gemaakt tegen Tsjechië, tekent het jongensboek zich af: derde in de kwalificatiepoule, maar toch door. Derde in de eindrondepoule, maar daarmee ook al bijna door. Wie zich zo naar de achtste finales vecht, is nergens meer bang voor. Waar eindigt dit? Kwartfinale? Halve finale? Of... waarom eigenlijk niet?

Terwijl die dromen door de Turkse harten razen zit in Montpellier de Italiaanse bondscoach Antonio Conte met zijn blocnote op schoot. Hij maakt de opstelling voor Italië-Ierland de volgende avond. Hij gaat Buffon rust geven. Wie nog meer? Chiellini? Kan ook wel een pauze gebruiken. Eder en Pellè? Samen erin, samen eruit. Conte streept verder tot hij acht basisspelers heeft geschrapt. Kan hem wat schelen. Volgende week tegen Spanje!

De volgende dag ziet Ozan Tufon machteloos voor de tv het overblijfsel van de Azzurri zomaar met 1-0 verliezen van Ierland. Als u dit leest is hij alweer thuis. Dag droom.

Laten we hopen dat Robin van Persie straks op de eerste training van Fenerbahçe even een arm om die jongen heen slaat.

    • Arjen Fortuin