Historisch

iljapfeiffer0

De geschiedenis loopt vaak met een sisser af. Wat bij voorbaat een historische dag wordt geacht, blijkt achteraf vaak een non-event. De ramptoeristen van de geschiedenis, die smullen bij de gedachte getuigen te zullen zijn van sensatie (en zijn we dat niet allemaal?), kunnen beter op onverwachte momenten op onverwachte plekken gaan posten dan achteraan aansluiten in de kijkfile van een aangekondigd ongeluk.

Voor schrijvende journalisten, columnisten en andere betrokkenen bij een krant is er nog een heel ander probleem met van tevoren aangekondigde historische gebeurtenissen en dat is hun deadline. Al die superieure duiding en diepgang, die de krant tot een zo veel waardevoller product maken dan internet, kunnen ze vooraf wel schrijven, dat is het punt niet. Maar dan blijft de vraag nog steeds of de historische gebeurtenis zich na het zakken van de krant daadwerkelijk zal voordoen. Dat is toch ook een stukje informatie naar de lezer toe. En daar zitten ze met hun handen in hun haar.

Ik schrijf deze column op donderdagmiddag aan mijn keukentafeltje in mijn huis in Italië. De deadline voor deze achterpagina is eigenlijk drie uur, dat is het al bijna, maar ik kan unilateraal besluiten om die iets op te rekken. De nieuwspagina’s van deze krant worden het laatst gemaakt en die zakken om kwart voor elf vanavond. Zelfs dan kan niemand nog weten wat u wel weet wanneer u deze krant op vrijdagochtend ter hand neemt. De stembussen in het Verenigd Koninkrijk sluiten pas om elf uur vanavond. Het tellen van de stemmen gaat langzaam. Vanaf één uur ’s nachts komen de uitslagen van de eerste districten. De uitslag van Londen wordt pas om zes uur ’s ochtends verwacht. Als het echt spannend wordt, kan het zelfs tot tien uur morgenochtend duren tot we zeker weten of Verenigd Koninkrijk blijft of uittreedt.

Intussen zit onze historische stemming er goed in. ‘De langste dag voor Europa’ was de historische kop op de historische voorpagina van de Italiaanse krant die ik vanochtend las op een terras op de historische Via Garibaldi. We worden lekker gemaakt met fantastische doemscenario’s en apocalyptische voorspellingen in het geval de Britten de historische fout zouden maken om tegen te stemmen.

Hoewel het nu pas vlak na drieën is op donderdagmiddag, kan ik toch al met zekerheid zeggen dat diegenen die hopen op een spektakelstuk van een totale kladderadatsch door een Brexit pijnlijk teleurgesteld zullen worden. Daar is een oude truc voor. ‘Follow the money,’ zoals Deep Throat zou zeggen. De bankier Rothschild had zijn eigen verspieders en ijlbodes naar Waterloo gestuurd en wist twee dagen eerder dan de Engelse regering wie de slag had gewonnen. Informatie heeft de neiging steeds betrouwbaarder te worden naarmate er meer geld op het spel staat.

Er bestaat een sterk vermoeden dat beleggingsfondsen en grote financiële instellingen in de City van Londen hun eigen exitpolls op touw hebben gezet. De koers van de pond ten opzichte van de dollar stijgt. De ontwikkelingen op de markt laten zien dat de financiële experts rekenen op een Bremain. De bookmakers schatten die kans zelfs in op bijna negentig procent. En zij kunnen het zich niet permitteren om ernaast te zitten, want dat zou hun veel te veel geld kosten.

Laten we hopen dat de uitslag alle eurosceptici met hun nostalgische hang naar nationalisme voorgoed de mond zal snoeren en dat we de Europese Unie eindelijk kunnen accepteren als wat zij is: een realiteit en een zegen. Dat zou pas echt historisch zijn.