Opinie

    • Daphne Huisden

Dromen in de Hoekse duinen

We rennen de trap op naar het perron en halen de trein zonder koffie over onszelf heen te gooien. Het voelt niet meer dan logisch om samen op pad te gaan voor deze laatste Eindpunt. Raoul is aan deze reeks begonnen, ik nam hem over en samen sluiten we hem af. We zijn uitgerust met broodjes, water en genoeg boeken om het gevoel te hebben dat we op vakantie gaan.

We rijden de stad uit, laten de deadlines en de verplichtingen achter ons, vergeten de trieste krantenkoppen en zijn even doof voor de ruis van de vele meningen.

Raoul en ik kennen elkaar net een jaar, maar we kwamen er al snel achter dat we samen goed onze gedachten kunnen verkennen. Gedachten die vaker wel dan niet leiden tot dagdromen over ongeschreven boeken, avonturen over tijgers en vliegende speelkaarten. Druk gebarend ontsnappen we aan de werkelijkheid en pas als we langs de schepen van de Stena Line rijden, schrikken we wakker uit de wereld van onze fantasie.

Hoek van Holland Strand is een station met twee sporen. We lopen de Badweg af naar het strand. Daar is het opvallend rustig. Er valt een druppel op mijn neus. Regent het nou? We besluiten te doen alsof het niet zo is en stappen vastberaden naar de kust, waar we onze handen en ons gezicht wassen met zeewater, een ritueel dat ik van mijn vader heb geërfd. Zeemansbijgeloof laat zich moeilijk afleren – we doen alsof het geluk brengt.

Jaloers kijken we naar die blauw-witte strandhuisjes. Als we straks volwassen zijn, kopen we ook zo'n huisje! Nu klimmen we de duinen in. We ploffen naast elkaar in het zand, de boeken tussen ons in, en dagdromen tot de broodjes op zijn en het strand verlaten is. We steken nog een laatste sigaret op. Het is bijna tijd om te gaan.

„Mag ik iets voorlezen?”, vraagt Raoul dan, en hij zoekt een fragment op dat vertelt over literaire verwantschap: de verbinding die je kunt voelen met schrijvers die aan de andere kant van de wereld wonen of al jaren onder de grond liggen. Broederschap die in de boekenkast schuilt. Om ons heen laten de regendruppels putjes achter in het zand. Maar wij voelen ze niet. Voor ons is de zomer begonnen.

    • Daphne Huisden