Ibrahimovic stopt: niet langer de eenling om wie alles draait

België heeft zich geplaatst voor de achtste finales van het EK, ten koste van Zweden. Het was een treurig afscheid van Zlatan.

Zlatan Ibrahimovic, 34 jaar oud, had het van te voren gezegd: hij speelt net zo lang voor Zweden tot de ploeg is uitgeschakeld. Dat gebeurde woensdag.. Foto Yves Herman / Reuters

Bij het binnenrijden van Nice worden bezoekers langs de weg verwelkomd door een lachende troubadour op een groot bord. Nice, met zijn riante appartementen aan zee, pal onder de bergen, is een bruisende bolwerk aan de Côte d’Azur. Een lustoord voor wie uit is op zon, zee en vermaak.

Woensdag gold dat ook, toen Nice het decor vormde voor een duel tussen een EK-favoriet én Zlatan. De grote, onnavolgbare meneer die er tegen België nog één keer alles aan deed om zijn interlandcarrière te rekken. Zlatan, op papier Zlatan Ibrahimovic, 34 jaar oud, had het van tevoren al gezegd: hij speelt net zo lang voor Zweden tot de ploeg is uitgeschakeld op dit EK. Dat zijn afscheidswedstrijd woensdagavond volgde, was even spijtig als onvermijdelijk.

Zweden deed niet veel onder voor België, maar het waren de Belgen die wonnen (1-0, doelpunt Radja Nainggolan) en doorstromen naar de achtste finales, waarin ze zondag Hongarije treffen. Au revoir Zlatan, de Zweden zullen het nauwelijks uit hun mond krijgen. De man wiens roem misschien wel even ver reikt als dat van Ikea, laat een gat achter in een team dat per heden geen sterren meer heeft.

Groepsdynamiek

Wie meer heeft met groepsdynamiek dan sterrendom, zal vinden dat de vedette nog genoeg potentie heeft om nog jaren international te zijn. Maar wie inzoomt op de kwaliteiten van zijn medespelers, zou zich kunnen voorstellen dat Zlatan niet langer de eenling wil zijn om wie alles draait. Op het veld, maar ook erbuiten, als journalisten samendrommen voor die ene quote van hem, niet voor teksten van de onbetrouwbare doelman Andreas Isakson of modale verdedigers als Andreas Granqvist of Martin Olsson.

Zweden is, kortom, geen België, waar spelers vorige week toegaven dat ze het niet meer gewend zijn om te verliezen. In een roodgekleurde polonaise van Duivelaanbidders richting de futuristische Allianz Riviera, geloven fans dat mannen als Kevin De Bruyne en Romelu Lukaku zijn gezegend met welhaast goddelijke krachten. Of op zijn minst met unieke vaardigheden.

En daar zit wat in, hoewel De Bruyne van hen de meeste indruk maakte tegen Zweden. Slalommend langs middenvelders, badend in zelfgecreëerde vrijheid, is hij de man die de aanval opzet bij de Rode Duivels. En soms noodgedwongen weer moet afbreken als een Zweed hem van achteren neerhaalt. De schuldige, Albin Ekdal, kreeg geel, terwijl De Bruyne ondertussen te zien was op de tv-schermen in het stadion. Zijn gezicht: vuurrood. Zozeer dat er geen twijfel kon bestaan over de vraag of de spelmaker op halve kracht speelt: nee.

Mocht ook niet van de bondscoach. Weliswaar had België aan een gelijkspel voldoende om de volgende ronde te bereiken, maar Marc Wilmots zag de bui al hangen: zal hij net zien dat Zlatan nog even piekt in de laatste minuten. De bondscoach heeft dat zelf ooit ook geprobeerd, zei hij dinsdag, waarbij hij memoreerde aan de wedstrijd tegen Brazilië op het WK 2002. „Nog een paar volle sprints, voordat je denkt: ‘Dit is het dan. C’est la fin’.”

Hoewel de Belgen bij een kleine nederlaag – niet hoger dan 3-0 – ook de achtste finales zouden bereiken, als nummer drie, was winnen of gelijkspelen noodzakelijk voor een gunstiger verloop van dit EK. Nu, als gevolg van het gelijkspel, stuiten ze op Hongarije en komen ze in het deel van het speelschema zonder de toplanden. Bij verlies daarentegen, wachtte Frankrijk. Les Bleus bevinden zich aan de andere kant van het speelschema, met Duitsland, Engeland, Spanje en Italië.

Bizar

Bizar genoeg zijn de Belgen als nummer twee beter af dan groepswinnaar Italië dat titelhouder Spanje treft. Niet alleen vanwege het treffen met de minder hoog aangeschreven Hongaren, maar ook vanwege de mogelijke tegenstander erna: Wales of Turkije. De Portugezen en Kroaten bevinden zich ook in dit deel van het speelschema, maar zij treffen elkaar in de achtste finale. Prettig voor de Belgen, die zichzelf in een toppositie hebben gemanoeuvreerd.

Dan moet het wel beter dan in Nice. Onaantrekkelijk was het spel niet – dat is het voordeel als zeker de helft van de spelers vlug en vaardig is – maar ondanks de 1-0 overwinning wekte het niet de indruk van een nakende Europees kampioen. Op de dag dat Zlatan voor hen het hoofd moest buigen, deed dat er niet toe. De Belgen zijn door en als ze een finale kunnen halen, dan is dat nu, op dit EK.

    • Fabian van der Poll