En dan nu de parel onder de jeukwoorden: verbinden

Wekelijks rekent Japke-d. Bouma af met jeukwoorden op kantoor.

De 21ste eeuw wordt de eeuw van de ehbo, lieve mensen, let op mijn woorden. Want alle bedrijven zoeken tegenwoordig ‘verbinders’. En dan niet alleen in de defensiehoek waar ze best handig kunnen zijn, maar gewoon, op kantoor. Ik kan mijn hoofd niet meer buiten de deur steken of er is wel iemand die mij mét, aan of tussen iets wil verbinden – met een dikke prop in mijn mond tot ik geen kik meer kan geven en nooit meer naar huis kan.

japke0

Zo kwam ik een bedrijf tegen dat ‘verbeterspecialisten’ zocht die ‘initiatiefrijk, verbindend, nieuwsgierig en praktisch zijn’; zag ik op het ‘werkcongres burgemeester van de toekomst’ een sheet met daarop ‘verbinding met de gemeenschap’; en zag ik een salesafdeling waar ze willen ‘verbinden in vertrouwen’.

Jongens, ik zeg het maar meteen: ik vind het eng, al die verbanden. Ik zie bij verbinden altijd een hele afdeling verbonden collega’s voor me. Alsof het oorlog is en we koortsachtig met grote rollen verband, wadend in het bloed tussen de veldbedden, etterende wonden moeten verbinden. Alsof een pleister niet genoeg is. Alsof we allemaal ziek zijn.

Ik snap het ook niet. Waarom zouden we allemaal verbonden moeten zijn? Iedereen die wel eens gescheiden is, weet hoe heerlijk het is om een tijdje ongebonden te zijn. Bovendien vind ik, even terugkomend op die burgemeestersbijeenkomst, dat niet elke verbinding meteen tot gemeenschap hoeft te leiden.

Ik denk ook altijd aan ‘verkeerd verbonden’ bij verbinden. Wie garandeert dat je goed verbonden wordt, er zitten vast een hoop prutsers tussen al die verbinders. Mensen die zeggen dat ze met je willen verbinden, zeg nieuwe burgemeesters of enge mensen op LinkedIn, daar wil ik vaak ook helemaal niet mee verbonden worden. Ga lekker jezelf verbinden en laat mij erbuiten, denk ik dan.

clipping-1 (3)

En wie ontbindt alles weer als het klaar is met de verbinding? Je maakt mij niet wijs dat je altijd aan dezelfde mensen, bedrijven en steakholders verbonden moet blijven. Een constante verbinding lijkt mij bovendien erg duur, zeker als je geregeld de grens over gaat. En oude verbindingen die niet meer gebruikt worden raken op een gegeven moment in een staat van ontbinding. Dat gaat enorm stinken.

Maar belangrijker: ik vind het ook enorm ouderwets, al die verbindingen. Ja, vroeger. Toen hadden we overal draden, telefoons aan snoeren, kerken en de ECI boekenclub waaraan je verplicht verbonden was. Tegenwoordig zijn we juist zo opgelucht, ongebonden, eindelijk vrij en draadloos. En dan moeten we ons weer gaan vastleggen? Ik dacht het niet.

Ik zou dan ook zeggen: we stoppen met al dat dwangmatige verbinden en we laten de verbindingen weer organisch tot stand komen. En al die mensen die op congressen, workshops, webinars, seminars, LinkedIn en tijdens ‘persmomenten’ met je willen verbinden, die verbinden we gewoon dóór.

Elke dag een lapje is een mummie in een jaar. Piramide erop.

Niks meer aan doen.