Opinie

    • Peter Winnen

Het beest in Maarten Tjallingii

Maarten Tjallingii heeft er definitief een punt achter gezet. Achter zijn carrière als beroepswielrenner bedoel ik, niet achter zijn leven – god bewaar me. Afgelopen zondag reed hij zijn laatste betaalde kilometers in de slotetappe van de Ster ZLM Toer. Op Twitter werd het afscheid extra in de verf gezet door ploegmaat en winnaar van de meerdaagse rondrit Sep Vanmarcke: „Zelfs laatste koers, zich dubbel plooien, tot tegenstanders janken! Zoveel respect Tjallo!”

Maarten Tjallingii kan terugkijken op een dienstbaar leven.

Was de dienstbaarheid een persoonlijke ambitie, of was het de armoe van het lot? Tjallingii kon veel, verschrikkelijk veel. In heel wat koersen was hij beter dan de kopman, maar op een of andere manier was hij allergisch voor de bloemenruiker. Tjallingii was een ongecompliceerd beest op de fiets die meer hield van beestachtigheid dan van winnen.

Dit stukje begint onbedoeld op een necrologie te lijken. Het ranselen van de pedalen sec leek een hobby voor Maarten. Vaak heb ik hem ervan verdacht dat het winnen van wedstrijden beneden zijn waardigheid lag.

We herinneren ons de Maarten die tijdens de laatste drie edities van Milaan-San Remo in totaal achthonderd kilometer doorbracht in een kopgroep zonder reëel vooruitzicht op een overwinning. Toch genoot hij er intens van, net als ik. Wie de ultieme zinloosheid zin kan geven verdient een schoongeveegde plek op het schavot van de sportgeschiedenis.

Na zijn laatste, vruchteloze escapade in Milaan- San Remo leverde hij een opmerkelijke quote in: „Ik deed het om mijn hoofd leeg te fietsen voor de rest van het wielerseizoen”.

Nu duurde het wielerseizoen in zijn geval niet meer zo lang, maar er zat iets heroïsch in de uitspraak. Acht uur lang zonder geloof in de onderneming van A naar B fietsen met alleen pijn als metgezel kan alleen een krankzinnige. Een wielrenner die vervuld is van zijn vak kan het dus ook.

Wat gaat Maarten Tjallingii doen nu hij zelf de stekker eruit heeft getrokken? Eerst vakantie vieren, en daarna zijn er heel wat andere plannen. Bang voor „het zwarte gat” is hij niet; dienstbaar aan de wereld wil hij sowieso blijven. Als personal coach bijvoorbeeld. Op een cursus neurolinguïstisch programmeren had hij zich al ingeschreven maar het eerste leerblok miste hij omdat hij nog in de Giro zat.

Geeft niet. Als Tjallingii de officiële papieren binnen heeft ben ik de eerste die zich bij hem aanmeldt. Hij is het zonnetje in huis, en die techniek wil ik ook graag leren.

Dit nog. Toen Tjallingii tijdens de Gelderse dagen van de jongste Giro op de Posbank de bergtrui veroverde in een verder uitzichtloze ontsnapping, schoot op de Vlaamse televisie co- commentator en oud-wielrenner José De Cauwer helemaal vol. De tranen waren een eerbetoon aan alle hulpeloze krijgers van de wereld.

    • Peter Winnen