Diep door het stof voor beoordelingsfout

Wat ik niet had opgemerkt bij mijn recensie van het Holland Festival van afgelopen maandag was dat het jaartal niet 2016, maar 2015 was.

Het is de nachtmerrie van elke recensent, of zou dat moeten zijn. Je pakt een boek of dvd van een verkeerde stapel, mist de signalen dat dit niet is wat je zocht en trekt foutieve conclusies. Je hebt niet gezien dat het alleen maar zwart-wit is omdat de kleurcorrectie was uitgeschakeld of dat de onlogische opbouw van het verhaal is veroorzaakt door een boekbindfout.

Het is me wel eens overkomen ik van een televisieprogramma niet in de gaten had dat het een herhaling betrof, maar dat is relatief vergeeflijk, want de NPO en de commerciële zenders doen hun uiterste best dat niet mee te delen. Gisteren nog ontbrak bij het ingelaste Profiel van H. J. A. Hofland enige verwijzing dat het bijna tien jaar oud was. Toen Hans van Mierlo nog leefde.

Maar een blunder van de omvang van de Zap van afgelopen maandag heb ik nooit eerder begaan, voorzover ik weet. Ik wilde een overzichtsstukje maken van de diverse televisieprogramma&aposs over de zomerfestivals. De uitzending van afgelopen zaterdag over het Holland Festival (NTR/VPRO) wilde ik ook kort behandelen, maar die moest ik nog inhalen. Zoals wel vaker in het weekend liet Programma Gemist van Ziggo het totaal afweten. Dan is de laatste strohalm de site van de NPO, die berucht is om de slechte navigatiemogelijkheden. Ik typte ‘Holland Festival’ als zoekopdracht en kreeg een chronologisch geordende lijst programma’s. Ik opende de meest recente, van 20 juni, en werd gesterkt in mijn indruk dat het programma wel erg hetzelfde deed als in vorige jaren. ‘Plichtmatig’ is dan een woord dat een recensent graag van stal haalt.

Wat ik niet had opgemerkt was dat het jaartal niet 2016, maar 2015 was. Ik had die uitzending niet alleen al eens gezien, maar zelfs op 22 juni vorig jaar besproken.

Hoe kun je zo stom zijn? Excuses aan de makers van het programma zijn het minste, ik moet diep door het stof. Het ergste is misschien wel dat ik mezelf de kans ontnam iets aardigs te zeggen over de echte aflevering van afgelopen zaterdag, de spannendste van de drie tot nu toe, met een heel intens lied van George Crumb op een tekst van Walt Whitman, gezongen door sopraan Cyron McFadden, een emotionele hommage aan Pina Bausch en een prikkelend gesprek met Arnon Grunberg en actrice Maartje Remmers over de voorstelling The Future of Sex. Ik had de aflevering kunnen vinden, als ik op datum had gezocht, in plaats van op titel.

De moraal van het verhaal is dat je niet gehaast conclusies moet trekken, als je niet drie keer gecheckt hebt wat er aan de hand zou kunnen zijn. En ook, en dat is geen excuus maar wel een algemener probleem, dat non-lineair kijken bij de NPO geen sinecure is, met de huidige krakkemikkige voorzieningen. Bij de zenders van RTL en SBS is dat echt beter geregeld.

Ook dat wist ik, en daar had ik dus rekening mee moeten houden, in de moeizame jaarlijkse expeditie om in juni andere onderwerpen te vinden dan voetbal en detectiveseries. Het spijt me, mijn humeur is zelden zo slecht geweest.

    • Hans Beerekamp