Waren die wisselingen wel zo nodig, mister Hodgson?

Engeland plaatst zich voor de achtste finales, maar niet als groepswinnaar. Serieuze kans nu op tegenstand van Portugal en eventueel Frankrijk.

Roy Hodgson bedankt de fans. Foto PAUL ELLIS / AFP

Engeland is de groepsfase geëindigd zoals deze begon: in mineur en met een onnodig gelijkspel. Tegen Slowakije (0-0) werd puntenverlies geleden dat voor bondscoach Roy Hodgson ongewenste consequenties heeft voor hun route door het toernooischema. Doordat Wales groepswinaar werd won moet Engeland vrezen voor nemesis Portugal.

De bittere herinneringen aan Stade Geoffrey-Guichard in Saint-Étienne werden voor aanvang met gevoel voor historische parallel opgehaald in Engelse media, nooit te beroerd om in de context van grote toernooien samen met lezers te peuren in één van die talloze nationale voetbaltrauma’s. Hier was het waar David Beckham de risée van de natie werd op het WK 1998, door heel licht, maar wel degelijk raak, na te trappen tegen Argentinië in de achtste finale. Rode kaart voor Beckham, Argentinië kwam langszij en Engeland verloor, uiteraard, op penalty’s.

Engeland trof Argentinië toen omdat het er niet in geslaagd was groepswinnaar te worden. Geen decor, kortom, om achttien jaar later voetbalgoden te verzoeken, zou je zeggen. Hodgsons nam een „grote gok”, spraken tabloids en kwaliteitskranten gistermorgen eender over het voornemen om de basiself van de voorgaande twee duels voor (ruim) de helft om te gooien. Rust voor sommigen (captain Wayne Rooney, beide backs), een beloning voor anderen zoals aanvallers Jamie Vardy en Daniel Sturridge, die tegen Wales het verschil maakten.

Zij mochten nu beginnen, en gingen, vanaf de aftrap, door waar ze tegen Wales waren gebleven. Gaten in duiken, moeilijk doen, beweeglijk zijn als vlooien. Vardy werd na een kwartier op weg gezonden door Jordan Henderson, de poor man’s Rooney, naar wat toch zeker de 1-0 had moeten zijn. Vier goals na vijf schoten op doel, was zijn bizarre moyenne tot dat moment, maar Vardy faalde, in weerwil van de statistiek. Alles aan Vardy is ongrijpbaar, zijn carrièreverloop nog het meest, maar keeper Matus Kozacik was hem in deze showdown de baas.

En Nathaniel Clyne, stand-in voor Kyle Walker, deed precies als zijn concurrent doet en stormde op langs de zijlijnl. Hodgson deed wat hij deed, spelers rust geven, in de wetenschap dat de achtste finales op dit EK na de zege in de tweede groepswedstrijd op Wales, laat gerealiseerd maar honingzoet van smaak (2-1), al zo goed als zeker waren. Maar is het ooit echt comfortabel als Engeland aantreedt? Nu wacht dus nummer 2 uit de poule van Portugal, mogelijk dus precies dat Portugal dat Engeland niet ligt, en daarna eventueel Frankrijk.

Slowakije, dat zo goed als door is als nummer drie, is geen misselijke ploeg met blikvanger en sterspeler Marek Hamsik een continu aandachtspunt. Engelse linksback Ryan Bertrand kreeg kort na rust geel, vergreep zich aan zijn tegenstander Robert Mak als teken van toenemende stress. Chris Smalling die met de borst te kort terug speelde op keeper Joe Hart en Mak kreeg er bijna een voet tussen. De wedstrijd was toen los, open, zenuwen gierden op de tribune. Engeland kijken voor Engelsen is niet prettig, en Hodgson, was dit allemaal nodig? A change too many?

Rooney viel in, om rust te brengen in die fase na rust, een kritieke fase, waar orde ontbrak, en enigszins terugkeerde. De leider had, dat kan gezegd worden nu, nooit mogen ontbreken in de opstelling. Hodgson draaide in die minuten veel van zijn hervormingen terug, Dele Alli kwam erin, kreeg een kans uit een voorzet, maar weer een redding voor de Slowaakse doelmond, door aanvoerder Martin Skrtel. Harry Kane verving Sturridge, maar het werd hoe langer hoe onvruchtbaarder, Engels onvermogen langzaam blootgelegd. Was het nodig, allemaal?

    • Bart Hinke