Recensie

Met Stella verbeeldt Neil Bartlett het verlangen een ander te zijn

„Wanneer is het begonnen?” vraagt een van de twee acteurs zich af in de voorstelling Stella van de Britse performer Neil Bartlett. Naast hem zit een jongere speler, gekleed als vrouw met zijden ondergoed aan en met goudgele lokken. Beide acteurs vertolken de historische figuur Ernest Boulton, een theaterkunstenaar in de Victoriaanse tijd die zich kleedde en gedroeg als vrouw. Hij is een zij, had relaties met rijke mannen en trad in travestie op in vaudeville-theaters. Maar laster en arrestatie wegens homoseksualiteit vielen hem ten deel.

Het verlangen een ander te zijn, daarover gaat Bartletts voorstelling. Het woord ‘spiegel’ komt herhaaldelijk voor. Het is de spiegel waarin je kijkt en die onthult dat je een andere geaardheid bezit dan je meent te zien. De oudere speler, gekleed in het dofzwart, overpeinst zijn leven en zijn transseksualiteit. Hij leeft in de bittere overtuiging in een verkeerd lichaam te zijn geboren. Regisseur Bartlett laat het werkelijke verhaal geheel terzijde, en dat is jammer. De historie vervangt hij door twee abstracte theatermonologen die herinneringen oproepen aan Becketts kale taal. Boeiend en ook ontoegankelijk. Ondertussen maakt de jongere, vrouwelijke Stella zich op in een handspiegel, poedert haarzelf. De beide spelers vertegenwoordigen die ene man met zijn verwarrende dromen uit de Victoriaanse tijd. Zijn zieleroerselen verbeeldt Bartlett overtuigend, maar het is net of hij ervoor terugdeinst het historische personage in beeld te brengen.

    • Kester Freriks