Er was eens

‘Voor u ligt mijn laatste portfolio’, schrijft Morad Bouchakour in een brief voorin Bye Bye Portfolio. Bouchakour gaat niet stoppen met fotograferen, maar is wel klaar met het maken van portfolio’s, de mappen waarmee fotografen vroeger de boer op gingen langs opdrachtgevers. Twintig jaar geleden begon hij ermee. Sommigen van zijn portfolio’s wogen drie kilo. De tijd veranderde, drie kilo vervoeren werd te duur. Hij stapte over naar digitale portfolio’s. Maar Bouchakour veranderde ook. Hij ging minder voor tijdschriften werken. „Ik wilde mijn eigen verhaal vertellen.” Hij focuste steeds meer op documentairefotografie. Onder andere te zien in zijn fotoboeken Feest (2002) over de Nederlandse feestcultuur en Peking Dog (2009) over de wildplassende hondjes van Beijing. Bye Bye Portfolio is een kopie van Bouchakours laatste ‘echte’ portfolio, uit 2008. Elke dubbele pagina die uit het kopieerapparaat rolde, werd omgevouwen en met twee schroeven in de vuurrode kaft bevestigd. De schroeven zijn een verwijzing naar het portfoliotijdperk. „Je moest last minute een foto kunnen verwijderen of verplaatsen.” Maar de map heeft meer voordelen. Elke foto in Bye Bye Portfolio kan eruit worden gehaald en opgehangen, merkte een koper op. „Niet de intentie”, aldus Bouchakour. Maar erg, nee, dat vindt hij het niet. Met dit portfolio mag je doen wat je wilt.

    • Astrid van Rooij