Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Vorige week, op Pinkpop, kwam de rook nog uit de oren van de Red Hot Chili Peppers. Op hun nieuwste album ´The Getaway´ komen ze braver én sterker over.

  • ●●●●

    Red Hot Chili Peppers: The Getaway

    pepper

    Rock: De kernleden van Red Hot Chili Peppers, bassist Flea en zanger Anthony Kiedis, moesten 53 worden voordat ze een muzikaal evenwicht bereikten. Tot nog toe blonken de Chili Peppers vooral uit in branie-nummers met maniakale energie. Op hun elfde cd, The Getaway, weven ze een aantrekkelijk melancholiek element in liedjes als ‘Go Robot’, ‘The Getaway’ en ‘Dark Necessities’. De ruw stuiterende basklanken van Flea domineerden vorige week nog het optreden op Pinkpop, maar zijn hier mooi geïntegreerd in de mix van producer Danger Mouse. De samenwerking met een andere producer, na vijfentwintig jaar te hebben opgenomen met Rick Rubin, leidde tot een nieuw geluid: minder gespierd en met vaak een zweem van synthesizer als zacht glanzend vernis over de nummers. De melodieuze afwisseling is hier optimaal: glooiende overgangen worden gepaard aan ophitsende grooves, met meer ruimte voor tederheid dan we van de groep gewend waren. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Broederliefde: Hard Work Pays Off 2

    broeder

    Hiphop: Broederliefde maakte dé nationale zomerplaat van 2016. Hun Hard Work Pays Off 2 staat al wekenlang bovenaan in de Nederlandse albumlijst. Zelf vragen de jongens uit Spangen zich af of je het hiphop moet noemen. Ze zingen, ze rappen, ze putten uit stromingen als bubbling, reggaeton, R&B en afrohouse en creëren met hun aanstekelijke, sterk met Auto-Tune bewerkte melodieën, het popgeluid van nu. Ze vieren in hun muziek hun broederschap, salueren respectvol naar leeftijdsgenoten die ook opgroeiden tussen de dealers met wie het minder positief afliep, en genieten voluit van uitgaan, vrouwelijke aandacht en het selfmade-succes dat ze bereikt hebben. Dit is de muziek die je hoort in de grote steden, vanuit smartphones en voorbijrijdende auto’s. En live is het nog toffer. Saul van Stapele

  • ●●●●●

    Virginia: Fierce For The Night

    virginia

    Pop: Een van de meest verleidelijke housetracks uit 2010 is gemaakt door de Nederlandse producer Steffi en zangeres Virginia. De plaat, ‘Yours’, eindigde op het debuutalbum van Steffi Yours & Mine dat uitkwam op het label van de Berghain. De twee draaien regelmatig in de Berlijnse club. Nu heeft Virginia een album uitgebracht, met wederom productie van Steffi, Dexter en Martyn. Fierce For The Night is een cross-overalbum over verlangen, uitgaan en hartezeer. Het is pretentieloze analoge pop met druipend vette acid-baslijnen, doffe drums en warm trillende synthesizers; dat opvallend gemakkelijk in het gehoor ligt. Dat is precies de kracht en de zwakte. Zelfs ‘Lies’ over liefdesverraad klinkt qua ritme en toonhoogte nog ronduit vrolijk. Fierce For The Night is verleidelijk met catchy hooks maar het mist soms net de broeierigheid van voorganger ‘Yours’. De prachtige ballad ‘Subdued Colours’ halverwege zorgt er gelukkig voor dat je aangehaakt blijft. Roline Hoorntje

  • ●●●●

    Amber Arcades: Fading Lines

    loom

    Pop: Lijzigheid kan mooi zijn. In sommige nummers laat Annelotte de Graaf, zangeres en voorvrouw van de Utrechtse band Amber Arcades, haar stem uitwaaien, half slaperig, half zuiver, over een loom zwellende gitaar en zweverig keyboard. De muziek op haar debuut-cd Fading Lines, biedt uitgekiende gitaarvibraties en echoënde klanken die met elkaar samensmelten tot een ijl gordijn. Rustig meanderen de melodieën, tot soms zeven minuten (in het titelnummer). Maar de rust is bedrieglijk. Veel liedjes kregen een ondergrond van priegelige klankstromen, als een snelweg in de verte. Het is jammer dat de drumpartijen in een aantal nummers schel afsteken tegen het twinkelende geluid. Daarvoor is het geheel van zang en muziek, beide door De Graaf bedacht, te fijnzinnig. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Rick Astley: 50

    50

    Pop: Verrassend, om bijna dertig jaar na zijn onhandige dansje in de clip van ‘Never Gonna Give You Up’ vast te moeten stellen dat Rick Astley een prima soulstem heeft. De voormalige loopjongen van producers Stock, Aitken & Waterman klonk in 1987 eigenlijk veel te ouwelijk. Die donkerbruine stem komt hem goed van pas nu hij op verjaardagsalbum 50 een volwassen poging doet om gospel en Tom Jones-achtige dramatiek te omarmen. Daarbij komt hij zo dicht in de buurt van oprechte bezieling als je van een zanger met een plastic popverleden mag verwachten. Sterke songs als ‘Angels On My Side’ en ‘This Old House’ geven Astley een aura van geloofwaardigheid en inspiratie, waarin zelfs het zoete parlando van slotnummer ‘Let it be Tonight’ overeind blijft. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Andris Nelsons: Sjostakovitsj’ symfonieën 5,8,9

    andris

    Klassiek: Het spijtige van een cd-opname van Andris Nelsons blijft dat je hem niet ziet dirigeren. Zijn grote lijf is zo beweeglijk als dat van een atleet. De 36-jarige Let zakt diep door de knieën en maakt sprongetjes, en verricht ondertussen ook nog toverspreuken met zijn grote armen: brede omarmingen, een sierlijke krul in de lucht, een linkerhand die de eerste violen aanspoort terwijl de rechterhand het koper controleert, met nog een pink over om een kwinkslag in de contrabassen uit te lichten. Tegelijkertijd houdt hij de blik geconcentreerd op de horizon gericht. Klinkend resultaat: een volledige controle over het totale traject, met volop belangstelling voor de details onderweg. Lees de hele recensie: Andris Nelsons jaagt het orkest naar de hel Floris Don

    • Lisa Vos