‘Encantadas’ van Neuwirth is fabelachtig mooi én raar

Het lijkt een nieuwe Holland Festival-traditie: elektroakoestische avant-gardemuziek in de Gashouder. Vorig jaar was het Boulez’ mijlpaal Répons, een jaar eerder het meesterstuk Prometeo van Luigi Nono. Dat de focuscomponist ditmaal een springlevende vrouw is, komt als een welkome stijlbreuk. Maar Olga Neuwirths Encantadas (2015) maakte een minder verpletterende indruk.

Le Encantadas o le avventure nel mare delle meraviglie heeft twee totaal verschillende inspiratiebronnen. De eerste is Melvilles duistere reportage The Encantadas (1854) over de Galápagos-eilanden. De tweede is de San Lorenzo-kerk in Venetië. Neuwirth, die graag stoeit met de ruimtelijkheid van klank, verhuisde de akoestiek van de San Lorenzo elektronisch naar de Gashouder: huzarenstukje. Binnen die machtige kathedraalgalm creëerde ze een Venetiaans hoorspel van klotsend water, gebabbel, sirenes en klokkengelui, dat de omlijsting vormde voor de archipelmuziek: grootse akkoorden en klankwervelingen, pruttelende contrabasklarinet, schrille strijkersflageoletten, vervaarlijk berengegrom van een contrabas, en plotseling een toverfluit die antwoord kreeg van een saxsolo.

Het was afwisselend fabelachtig mooi, raar (de kurkdroge kleuterpop-aria voor de Japanse cyberdiva Hatsune Miku) en toch ook een tikje voorspelbaar.

    • Joep Stapel