Beck redt de sfeer op Best Kept Secret

Best Kept Secret, aan de oevers van een meer in Hilvarenbeek, is minder vernieuwend dan voorheen. Het weer zat ook niet mee.

Beck bracht met zijn old school rapteksten en rafelige blanke soul lijnen uit de pophistorie samen.Foto’s Adreas Terlaak

De vierde editie van Best Kept Secret aan de oever van een idyllisch Brabants binnenmeer bracht boeiende concerten van Beck, Christine and the Queens, de nieuwe festivalfavoriet Diiv en de oudgediende maar nog altijd uitdagende Americanaband Wilco. In de regen en de blub van de sombere zaterdag vielen juist de grote publiekstrekkers tegen. Air bracht steriele designermuziek voor kledingwinkels, en Editors vergreep zich aan een bombastisch geluid dat hun muziek bijna letterlijk de drassige grond in stampte. Best Kept Secret tilde met 25.000 bezoekers boven zijn macht en had grote moeite dit veilig geprogrammeerde, lelieblanke festival boeiend te houden.

Net als al die andere driedaagse festivals heeft BKS het zwaar om zo’n uitgebreid programma te vullen. Zo’n festival moet de liefhebbers een weekend lang verrassen met uitdagende bands, en er moet groei in zitten om het bestaansrecht van zo’n moeilijk te organiseren jaarlijks evenement te rechtvaardigen. Dancefestival Decibel (in augustus) heeft het op dezelfde locatie makkelijker, want dat trekt met gemak 60.000 mensen die op allemaal op min of meer dezelfde beat dansen. Voor Best Kept Secret tellen de grote namen, en daarom lag er zaterdag veel nadruk op de publiekstrekkers Air en Editors. Jammer dat de rest van het programma juist die dag het saaist was en dat het weer niet mee zat. Lange rijen voor de voedseltentjes zorgden voor gemopper, en op de parkeerterreinen zonken auto’s weg in de koeienmest.

De Amerikaanse zanger Beck gooide het vrijdag op een akkoordje met de weergoden en bracht voor zijn verheffende concert een laboratorium van vintage apparatuur mee. Zelfs de beelden op het achtergrondscherm bestonden uit ouderwetse computergraphics, terwijl Beck zijn onhandige dansjes uitvoerde op een zeldzaam ruige en funky soundtrack.

Beck gaf niet zomaar een festivaloptreden, maar bracht een band van topmuzikanten mee die er tussen opzwepende songs als Loser en Where it’s at net zo makkelijk een stukje van Bowies China girl of 1999 van Prince doorheen gooide. Met zijn old school rapteksten en rafelige blanke soul bracht Beck Hansen lijnen uit de pophistorie samen, zoals de indiesupergroep Minor Victories eerder op de dag de brug had geslagen tussen de shoegazermuziek van Slowdive en de postrocklawaaiexplosies van Mogwai.

De beste dansbewegingen van het festival kwamen van de innemende Franse alleskunner Heloïse Létissier, die met haar band Christine and the Queens een Michael Jacksonwaardige popchoreografie naar Hilvarenbeek bracht. De kleine zangeres zong roerende popchansons tussen haar spectaculaire dansroutines. Hoogtepunt was haar ironische tribuut aan Beyoncé, waarbij ze haar dansers als een bijenkoningin quasi-ongeorganiseerd om zich heen liet zwermen. De stromende regen deerde het goed ingepakte publiek nauwelijks, want Christine and the Queens brachten een staaltje zang- en dansdynamiek dat boven een gewoon popconcert uitsteeg.

Het aanstekelijk Krautrockende Diiv en het altijd buiten de lijntjes van gewone countryrock kleurende Wilco maakten van BKS meer dan een gewoon festival, waarop Ratboy en Sleaford Mods een dwars geluid lieten horen. Yeasayer steeg boven zichzelf uit met strak vormgegeven artrock en met het Engelse Two Door Cinema Club kreeg ook de plattere popmuziek een plek. Grote afwezige op dit feest voor de blanke popelite was de zwarte muziek, of het moest komen van de tweederangs rapper Woodie Smalls die vooral oubollig en ouderwets vrouwonvriendelijk uit de hoek kwam. Kreeft etende dames op BKS houden er nou eenmaal niet van om voor ‘bitch’ uitgemaakt te worden, hoe normaal dat ook mag zijn in de wereld van Rihanna en Beyoncé.

Best een aardig festival, maar voorspelbare rockbands als de doodgewone Band Of Horses en het in zijn voegen krakende Dinosaur Jr. maakten er de dienst uit.

    • Jan Vollaard