Opinie

    • Jan Kuitenbrouwer

Uiteindelijk klik je toch. Ja, die video van DENK

Angina? Nee. Bronchitis? Ja: rauwe keel, veel hoesten, stem weg, bronchitis, dat moet het zijn. Dank u, dokter Google. Ik kroop onder de wol, en als de slaap niet kwam zwierf ik wat over het web, iets wat ik zelden doe.Op Facebook werd een oud huis te koop aangeboden in Frankrijk, verbazend goedkoop. Ik bekeek de advertentie en al snel werden de cookies van eigen deeg bezorgd: waar ik nu ook ga, de oude Franse huizen volgen mij. Ik keek naar Fox News en CNN, beiden natuurlijk in alle staten vanwege ‘Orlando’: eerst de moord op Voice-finaliste Christina Grimmie, toen de aanslag in Pulse en toen de Disneykrokodil die een peuter verzwolg, allemaal in partytown Orlando. Op de andere helft van het scherm, live, urenlang, de zaal waar Donald Trump zou gaan spreken. Wij gaan nu live naar, o nee, Trump is er nog niet, terug naar de krokodil.

Zo zapte ik heen en weer, tussen de serene stilte van overwoekerde granges en fermettes in de Franse Champagne, en het geknal, gekrijs en gekakel van de Amerikaans nieuwstelevisie. Tussen een ver verleden toen alleen een boek of een reiziger je iets over de buitenwereld kon vertellen, en het nu, waarin we rechtstreeks zijn aangesloten op het non-stopdataverkeer tussen alles en iedereen, het zenuwstelsel van de beschaving waar niet alleen je devices in zijn opgenomen, maar binnenkort ook je schoenen en de vuilnisemmer.

Onrustig zwemmen wij rond in die oneindige zee van informatie, nerveus als een school makrelen. Gooi een peuk in het water en we schieten er erop af. Zo raakt een vissenmaag vol plastic, en een mensenhoofd vol onzin.

Trap Er Niet In!

En uiteindelijk klik je toch. Die video van DENK: een mix van flat earth-logica, intellectueel gefröbel en populistische paranoia. De drietrapsraket en de trias politica. De trias raketica. Charles de Montesquieu meets Werner von Braun.

Aan wie zouden zij een voorbeeld nemen? Wilders, Trump, Poetin, Erdogan? Wat die met elkaar delen is een volmaakte desinteresse voor waarheid en logica en het meesterschap van de resonerende nonsens. Op dat punt toont DENK wel degelijk belofte. Zij begrijpen het paradigma van deze tijd: hoe meer bullshit, hoe beter. Want wij hebben eigenlijk gewoon geen zín in dingen die waar zijn. De waarheid, die weten wij al, de waarheid is saai, die ligt ergens in het midden, grijs en onopwindend te wezen. Bo-ring!

Wat wij willen zijn leugens, bizarre verzinsels, evidente onwaarheden, als het maar outrageous is. Bullshit rules. Een politiek splintergroepje ventileert kolder en dáár gaan wij het de komende drie dagen dus over hebben! En als wij klaar zijn is er wel weer een ander stuk virale bullshit. Een lingerieontwerpster die vindt dat vrouwen vaker aan hun k*t moeten ruiken, ik noem maar iets. Stop de persen!

De media: wij spreken er nog steeds over als een instituut dat iets met ons voor heeft, maar zo is het al lang niet meer, iedereen is tegenwoordig ‘de media’. Niet de media maken bullshitters groot, wij de media. Het kan ze echt niet schelen waar hun ‘impressions’ vandaan komen, zij kunnen ze inkopen per klik, maar waarom zouden ze, als wij ze gratis geven in de vorm van shares, likes en al die andere flippers en bumpers die samen een viral maken? Daar zitten wij dan, hoger opgeleid en beter geïnformeerd dan ooit, te flipperen met bullshit. Facebook heeft mijn klik duur verkocht: maison ancienne, grange à restaurer, old house, de banners blijven maar komen. Zo’n huis, geen buis, draad of kabel leidt erheen, een onwetende doos van steen en hout. Een leven zonder virale bullshit, hoe zou het zijn?

    • Jan Kuitenbrouwer