Pedagogische worteltjes

Nog een paar weken en dan breekt ie-aan. Die eindeloze, heerlijke, huiswerkvrije vakantie. Maar tot het zover is moet er nog even aan getrokken worden. Want een zomervakantie is toch nog een stuk fijner als je over bent. Bij mijn jongste spant het erom. Dus helpen we hem in deze laatste fase van de brugklas een beetje extra. Papa met wiskunde en aardrijkskunde, grote broer met een flitsende powerpointpresentatie over de honderdjarige oorlog en mama met de talen.

Terwijl we daar laatst zo zaten aan de keukentafel, hij de namen van de dagen opschrijvend in zijn Franse schrift, keek ik in verwondering naar mijn kind. Dit mensje, dat ik bijna 13 jaar geleden heb gebaard, had zonder mijn bemoeienis zoveel kennis opgedaan. Hij weet oneindig veel dingen die ik hem niet heb geleerd. Hoe je werkwoorden als être en faire vervoegt. Hoe je zo’n lastig woord als Août spelt. Hij kan verdorie Les Trois Petits Cochons navertellen in een vreemde taal. Natuurlijk, zo hoort het ook. Dat leer je op school en dat is normaal. Maar iets in mij vroeg zich toch af: had ik hem zulke dingen niet zelf moeten bijbrengen? Het is tenslotte mijn kind. Mijn taak om hem voor te bereiden op het volwassen leven. Was ik eigenlijk wel een goede moeder?

Godzijdank verdwijnen zulke irrationele gedachten snel. Maar ze kwamen weer even boven toen ik vorige week een persbericht las over een campagne voor verplicht Voedselonderwijs. Die campagne is een initiatief van de Youth Food Movement. Het doel is om voedselonderwijs op de agenda te krijgen voor de verkiezingen in 2017. Uit het bericht: „Slechts 1% van de schoolkinderen eet voldoende groente per dag. In sommige Nederlandse wijken heeft één op de drie kinderen overgewicht of obesitas. Nederlandse kinderen drinken de meeste suikerhoudende dranken per dag van alle kinderen in Europa. Één op de zeven kinderen komt zonder ontbijt op school.”

Ik ken al die cijfers. En vind ze net zo verontrustend als iedereen. Maar de oplossing? YFM vindt dat voedselonderwijs een verplichte en complete leerlijn moet worden voor scholen. „Dat betekent niet alleen voorlichting, voedselonderwijs is leren koken, oogsten en gezond eten op alle scholen.” Het klinkt prachtig, maar er moet al zoveel geleerd worden op school. En willen we dit deel van de opvoeding van onze kinderen ook nog uit handen geven? Ik twijfelde. Haalt dit niet teveel verantwoordelijkheid weg bij degenen die eigenlijk verantwoordelijk zijn?

YFM maakte een campagnefilmpje waarin kinderen denken dat een bos wortelen aan een boom groeit. Ik vrees dat die kinderen geen uitzonderingen vormen. Steeds meer kinderen hebben geen idee waar hun voedsel vandaan komt, simpelweg omdat hun ouders het hen niet hebben verteld of laten zien. Hoe moeten ze dat voedsel dan later in hun leven op waarde schatten? Hoe ontwikkelen ze een gezond eetpatroon zonder te weten wat ze eten?

Ik geloof inmiddels toch dat ik voor ben. Voor verplicht voedselonderwijs, that is. Laat ze dan maar op school leren dat worteltjes uit de grond komen. Hoe je ze laat groeien. En hoe je er daarna iets lekkers van kunt maken. Wie zegt dat ze daar niet misschien zelfs meer aan zullen hebben dan aan tot honderd kunnen tellen in het Frans?

    • Janneke Vreugdenhil