Opinie

    • Elfie Tromp

Rotterdams-Mandarijns:de taal van de toekomst

Rotterdams is de punkrock onder de talen, vindt Elfie Tromp.

Zo’n 300 jaar geleden was het salonfähig om Frans te spreken met je vrienden. Nederlands werd beschouwd als het dialectje van het gepeupel. Wereldburgers spraken Frans.

Toen ik opgroeide was Engels de taal van de toekomst. Als puber ging ik naar het Wolfert van Borselen, een Engelse middelbare school. Daar sprak ik beter Engels dan sommige leraren, opgegroeid op een mediadieet van Amerikaanse sitcoms en actiefilms. Ik hing rond met de internationale scholieren, de kinderen van de buitenlandse ondernemers, avonturiers en ambassadeurs. Mijn vrije tijd bracht ik door op de Marilyn Manson chatroom, waar ik Canadese jongens met blauw haar het hoofd op hol bracht. In die tijd droomde ik zelfs in het Engels.

Het Rotterdams dialect kwam in die tijd wat dommig op mij over. Tot ik mezelf erop betrapte. Eerst kwam het alleen naar boven als ik dronken werd. Daarna als ik boos werd. Toen als ik opgewonden of snel sprak. En nu is het er en hou ik het niet meer tegen. Mijn Nederlands is Rotterdams geworden. Ik zet het soms zelfs vet aan om mijn uitspraken kracht bij te zetten. Hoor maar, lijk ik ermee te willen zeggen, hier kom ik vandaan. De stad is met mij samengevallen. Heeft zich verankerd in mijn brein en mijn stembanden aangetast.

Gelukkig hebben emoticons geen geluid, anders zouden we nu zeker in smileys en hartjes met elkaar spreken. Wel hoor ik steeds vaker digitale afkortingen die als echte woorden worden gebruikt. Jongeren die ‘brb’ zeggen als ze even naar de wc gaan, of ‘lol’ zeggen in plaats van daadwerkelijk te schaterlachen. Toch denk ik niet dat dit de toekomst van onze taal ingrijpend zal veranderen.

Ik denk dat het Mandarijn, de meest complexe taal van de wereld, de toekomst heeft in Nederland. Zij is nu al voelbaar in de stad. Reclameboodschappen worden in de Bijenkorf in het Chinees omgeroepen. Grote huizenblokken door Aziatische expats opgekocht. De Chinese supermarkt heeft Watt overgenomen. Het is te verwachten dat Mandarijn de volgende wereldtaal wordt.

Als taal muziek is, dan is Rotterdams de punkrock onder de taal. Lekker rauw, hard en grof. Het Mandarijn daarentegen heeft meer weg van een opera. Per toonhoogte verandert de betekenis van een woord. Een avontuurlijke kennis bracht eens een jaar door in China. Met zijn gebrekkige taalkennis wilde hij ouders complimenteren met hun vrolijke kind. „Jullie zoontje is zo blij”, dacht hij te zeggen, en hij zag het stel wat gepijnigd knikken.

Achteraf besefte hij dat hij de verkeerde toonhoogte had gebruikt en de ouders had toevertrouwd dat hij het zoontje zo sexy had gevonden. Hij kon gelukkig bij een ander gezin aan de slag.

Wat voor weerslag heeft het Mandarijn op de Rotterdammer? Worden we minder recht voor zijn raap? Nooit eerder was het zo van belang hoe je iets zegt in plaats van wat je zegt. En hoe klinkt dat, Rotterdams met een Chinese r? Is het erg dat de harde randjes van het Rotterdams waarschijnlijk worden vervangen door het zingzangerige uit het Verre Oosten? Ik denk het niet. Wat mij betreft mogen de straten zich vullen met de rockopera van Rotterdams-Mandarijn. Laat die stembanden maar vibreren, we zullen nog nooit zo muzikaal hebben geklonken.

Elfie Tromp is schrijfster in Rotterdam.

    • Elfie Tromp