Opinie

    • Daphne Huisden

Op je gemak kijken

Voor het stationsgebouw staat een meisje met drie plastic tassen tussen haar benen geklemd. Ze heeft haar slag geslagen in het grootste winkelcentrum van Rotterdam. Boven onze hoofden dendert een trein station Alexander in, maar ze lijkt het niet te horen, ze is verdiept in haar telefoon. Even verderop wacht een groep studenten voor de slagbomen van de metro tot het veilig is om over te steken naar het Albeda en het Zadkine.

Ik loop door naar de bushalte en stap met een handjevol anderen in. De radio staat aan, Marco Borsato zingt dat de meeste dromen bedrog zijn. Ik ga achterin bij het raam zitten.

„U bevindt zich in bus 31 richting station Oostgaarde”, zegt de voorgeprogrammeerde stem van de omroepster. We laten het Alexandrium achter ons. Buiten lopen mensen in korte broeken, maar met voorzorgsmaatregelen tegen de regen. De lente is onbetrouwbaar. Op de Capelseweg sjokt een vrouw voorbij in een rood windjack. Haar paardenstaart veert mee bij elke stap. Sommige mensen gaan op een terrasje zitten om naar elkaar te kijken, maar vanuit de bus kun je makkelijker onbestraft gluren.

Bij de halte van Capelle Centrum staat een jochie, hij zwaait de vertrekkende bus uit. Zijn moeder probeert zijn hand vast te pakken. Ik trek een raar gezicht. Voor zijn moeder doorheeft waarom hij zo staat te schateren zijn we al uit het zicht.

Aangekomen bij de Terp, ben ik de laatste van het oorspronkelijke clubje reizigers. Een man met dreads tilt een kinderwagen naar binnen. Hij heeft de naam van zijn slapende zoontje in zijn nek getatoeëerd, maar ik kan de krullende letters net niet lezen. We rijden een rondje door Oostgaarde, pikken nieuwe gezichten op, kijken bekende gezichten na, en dan is de lus rond. „U bevindt zich in bus 31 richting station Alexander.”

Op de Capelseweg strompelt de vrouw met de paardenstaart nu de andere kant op, haar jas om haar middel geknoopt. De lente laat zich even van haar beste kant zien. En dan zijn we terug bij station Alexander. Voor de slagbomen een nieuwe groep studenten, op de trappen voor het station een ander meisje. In haar ene hand een plastic tas, in haar andere hand een telefoon. Ze kijkt niet op of om.

Daphne Huisden

    • Daphne Huisden