Recensie

In deze Illias sterft de pizzabezorger

Tijdens cultuurfestival Oerol wordt het klassieke verhaal van de belegering van Troje modern verteld. Dus is held Achilles een posterboy die droomt van een concept store.

Twee ijsberen begeleiden ons naar het poolstation. Hoewel we lopen op Oerol, bij Natuurtheater De Nollekes, geeft de wegbewijzering aan dat we ons boven Spitsbergen bevinden.

Dit poolstation is de voorraadschuur van de wereld. In Kiemkracht van Het Houten Huis volg je de dagelijkse routines van een eenzame bewaker van veilig in het ijs opgeslagen zaden. Totdat al zijn meters van slag raken door de razendsnelle opwarming van de aarde: het water komt.

Kiemkracht verbeeldt vrolijk de ondergang van de wereld, met acteurs die maskers van peulvruchten en dieren dragen. „Zeehond gesignaleerd op de Eiffeltoren”, schalt er uit de radio. De erwt en boon doen een aanstekelijk dansje: ‘Kiemen’ willen ze.

Deze jeugdvoorstelling beklijft beter dan de loden ernst van Re-enactment of the Now van Davy Pieterse, waarin een voice-over de kijker dorre feiten over de alarmerende verzaking van het milieu in het oor blaast. Het spel van de acteurs in een groot weiland in Oost-Terschelling blijft op grote afstand. Die gewaagde vorm, op Oerol ook door Collectief Bog toegepast, is geen aanpak die negentig minuten boeiend blijft. Pas als ook hier het water opkomt en er gevlucht moet worden, ontstaat er wat drama.

Zo biedt Oerol 2016 uitersten aan variatie: van esoterische dans tot sociaal-maatschappelijke commentaren en van projecten die de bezoeker op zichzelf terugwerpen tot supermeligheid. Dat is te vinden bij Kassys, waar vier mannen communiceren met flarden uit popliedjes. Van de Stones tot 2 Unlimited en van U2 terug naar ABBA worden er melodietjes en refreinen vermalen en dat is maar soms grappig.

Lolliger is de dikke knipoog waarmee Compagnie Marius De barbier van Sevilla en De bruiloft van Figaro uitvoert. De Belgische acteurs zijn uitstekende komediespelers, maar de bordkartonnen operaverhaaltjes verdienen nog wel meer gekte dan het gezelschap zich veroorlooft. Die relatieve terughoudendheid speelt op dit festival ook de derde Crashtest Ibsen van Moeremans& Sons parten.

Waardoor de meest geslaagde bewerking van een klassieke tekst op naam komt van Toneelgroep Oostpool, die de Illias vakkundig sloopt en weer opbouwt als een eigentijdse blik op geavanceerde oorlogsvoering. In de frivole actualisering van de twintigers Jan Hulst en Kasper Tarenskeen is het decor een compound voor de poorten van Troje (de crossbaan van Terschelling), waar een elite-eenheid van Griekse vechtjassen met hun jeeps en geweren al negen jaar bivakkeert. De mannen praten over hun vrouwen thuis en lijden honger. Al negen keer is een bezorger van thuisbezorgd.nl door mortiervuur omgekomen.

In deze Illias is de grote held Achilles oorlogsmoe. De zelfbenoemde ‘posterboy’ wil alleen nog vrijen met Patroklos en droomt hardop van het openen van een concept store. Tegen zijn kameraden zegt hij: „Wat gaan we doen als we Troje innemen? De tuinstoelen verzetten en chillen? Hadden jullie geen dromen voor je het leger in ging?”

Door het geoliede, hippe taalgebruik, de knaleffecten en het sterke spel van een jonge cast is dit een hapklare Homeros. De waanzin van de oorlog en de ontreddering bij de soldaten zijn knap ingebed in persoonlijk drama. Zo kan een ironiserende aanpak toch vitaal theater opleveren.

    • Ron Rijghard