Hoeren

mirjamdewinter0

Een stad zonder hoeren is als een pasta zonder parmezaan, zeggen de Italianen. Het is niet dat ik de prostitutie wil romantiseren, maar ik vind stiekem dat ze wel een beetje gelijk hebben. Hoeren geven sjeu aan een stad, luister maar eens naar de verhalen van de oude Kapenezen over de papagaaien, de zeelui en over Antje, de hoer zonder tong. En het is niet voor niets dat op Katendrecht onlangs cafe De Ouwehoer is geopend (met veel pluche en schilderijen van naakte vrouwen met veel haar). Wij Rotterdammers koesteren die periode, omdat we het allemaal zijn kwijtgeraakt. Sinds de sluiting van de Kaap en de Keileweg is er geen raamprostitutie meer, geen tippelzone, geen rosse buurt. De hoeren en hoerenlopers zijn ondergronds gegaan, naar hotels, privéhuizen en massagesalons. Ik vind dat jammer, dat stiekeme gedoe, want niet alleen ik, ook politie en gemeente hebben er zo geen enkel zicht meer op.

Als beginnend verslaggever kwam ik vaak op de tippelzones aan de G.J. de Jonghweg en Keileweg, waar voornamelijk uitgemergelde heroïneprostituees stonden (zelfs een eenbenige, die daar naar verluidt goede zaken deed). Naar die ellende moeten we zeker niet terug verlangen, maar voor goeie verhalen kon je er altijd terecht. Het waren de enige interviews waar ik ooit voor betaald heb, vijf gulden voor die paar minuten dat ik ze van hun werk hield. Ik heb er ook eens ‘onderzoek’ gedaan naar een mysterieuze vondst in de nabijgelegen Lekhaven. Daar werd per toeval een auto op de bodem gevonden, met daarin twee lichamen, dat van een man en een vrouw.

De prostituee en prostituant moeten tijdens de daad met auto en al te water zijn geraakt

De man bleek al enige maanden vermist, de vrouw bleef lange tijd ongeïdentificeerd. Op de kade waar de auto de haven in was gereden, zag ik overal gebruikte condooms en andere rommel. Het leek me duidelijk dat het om een afwerkplek ging voor tippelaarsters van de Keileweg, waarmee het mysterie leek te zijn opgelost. De prostituee en prostituant moeten tijdens de daad met auto en al te water zijn geraakt. Toen ik de politie daarover belde, vertelde de agent dat ze die conclusie zelf ook al hadden getrokken: „Maar ga jij het zijn vrouw vertellen?”

Toen ik onlangs het gemis van een rosse buurt in Rotterdam besprak met een goede vriendin en we fantaseerden over vrouwvriendelijke, door de gemeente gerunde raamprostitutie, biechtte ze op dat ze in haar jonge jaren uit geldgebrek zelf ook een tijdje „de hoer had gespeeld”. Ik was zo onthutst dat ik minstens tien minuten roerloos in mijn kopje thee heb zitten staren. Ik ben er nooit meer op terug gekomen. Lafbek die ik ben, met mijn pseudo-romantiek en grote mond.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist en stadsgids.