Gewoon lekker eten bij een weergaloos uitzicht

Foto Maurice Boyer

Acteur Tim Immers (GTST) begon een poosje geleden zijn ondernemerscarrière, onder meer met Bar Moustache in de Utrechtsestraat, een hip restaurant dat snel uitpuilde van de mooie jongens en meisjes die niet om een dubbeltje verlegen zaten. Vorig jaar ging hij voor de bijl voor een wonderschone locatie aan het IJ: Hangar. Inderdaad in een nissenhut annex loods annex hangar.

Het nieuws dat de plek mooi, maar het eten matig was verspreidde zich snel door de stad en Immers trok een maand geleden een nieuwe chef, de culinaire nomade Ricardo van Ede, aan. Je zou bijna denken dat ik Van Ede stalk, het afgelopen jaar schreef ik over Hoogendam en Carel’s, beide nieuwe zaken waar hij kortstondig chef was. De man is één brok onrust – of hij heeft gewoon veel pech de laatste tijd.

Voor Hangar is de komst van Van Ede goed nieuws: de keuken is er nu al op vooruitgegaan. We zitten op deze warme zaterdagavond nog net binnen (je kunt ook op het terras eten) en vanuit onze comfortabele kuipstoeltjes kijken we de open keuken in waar Ricardo rustig de brigade aanstuurt. Hij annonceert in klassieke stijl de bestellingen die binnenkomen en legt als een ware keukenmeester de laatste hand aan het bord. Wij bestellen: gazpacho (6,-) en vitello tonnato (12,50), varkensbuik met paksoi (19,-) en risotto met jonge zomergroenten (18,-) en als bijgerechten spinazie (4,50) en aardappeltjes uit de oven (4,50). Het mag duidelijk zijn dat de keuken Italiaans georiënteerd is, voor de wijnkaart geldt hetzelfde. We toasten met een glas Gavi di gavi (5,50), een frisse witte met een bittertje uit de Piemonte, echt heel lekker; en een Côtes de Gascogne (4,50), een witte fruitige wijn. De gazpacho is koud, fris, fijn gepureerd met een scheutje goede olijfolie en behoorlijk verfijnd, maar er had beslist meer rode peper in gemogen. De beloofde kalfssucade lijkt meer op kalfsmuis, is wat dikker gesneden en mooi rosé, in de oven of zelfs sous-vide (vacuüm in een waterbad) gegaard, de tonijnsaus is wat te dun en te weinig vissig. De varkensbuik is gelakt met hoisin, dat maakt het wat zoetig en extra smaakvol, en komt met paksoi en werkelijk verslavend lekkere sambal uit eigen keuken. Jammer alleen dat het als één logge bonk in plaats van getrancheerd op het bord komt. De risotto is spot on. De groenten (doperwtjes, groene asperges, bosui, haricots) zijn beetgaar, de saus romig en pittig door de kaas, taleggio? De bijgerechten, aardappeltjes uit de oven en spinazie met een sliertje rode peper en wat knoflook, zijn prima, de rode wijnen (Negroamaro Primitivo en Côtes du Rhône) smaakvol, maar de laatste is te warm. Bekend euvel. Hoe dan ook, ze hebben hier een behoorlijke wijnkaart. Het roodfruitsoepje (7,-) ten slotte is deels tot coulis gepureerd zomerfruit en deels fruit in grovere stukken – lekker fris, met een flinke dot witte chocolademousse met vanille. De tiramisu is klassiek en goed uitgevoerd.

Hangar is op de goede weg, maar er valt nog wel wat te verbeteren. De bediening loopt zich de benen uit het lijf, maar er lijkt geen systeem in te zitten, alsof ze niet goed aangestuurd wordt. We moeten wel erg lang wachten voor we contact met de jongens en meisjes krijgen. Zo komt het overigens heerlijke desembrood met olie te laat en de dessertwijnen zelfs als de desserts bijna op zijn – en dan is het ook nog niet de dessertwijn waar we om gevraagd hadden. En dan die muziek… gek makend! Eerst harde, wezenloze loungemuziek en halverwege de avond schakelt de deejay van Franse chansons naar ouderwetse disco… dat heeft zo’n zaak toch niet nodig? Maar goed, die prachtige plek aan het IJ, dat weergaloze uitzicht en verder gewoon lekker eten… Hangar krijgt het royale voordeel van de twijfel.

    • Petra Possel