Recensie

De openhartigheid van Privacy is vooral schijn

Acteurskoppel geeft zich bloot op toneel – dat is op zichzelf al een caleidoscopisch gegeven, want zijn zij het echt, of is het spel? Is dat onderscheid nog te maken? Wine Dierickx van Wunderbaum en Ward Weemhoff van De Warme Winkel onderzoeken het samen in de voorstelling Privacy. Daarbij treden ze in de voetsporen van kunstenaars die hun privéleven tot kunst verhieven: John Lennon en Yoko Ono. Jeff Koons met zijn La Cicciolina. Tracy Emin met haar veelgebruikte bed. De voorstelling begint met een geestige imitatie door Dierickx van filosoof Slavoj Zizek, over maskers versus onze ‘ware aard’. Bestaat er eigenlijk wel zoiets als een authentieke identiteit? Met die vragen zetten de theatermakers inhoudelijk hoog in.

Die belofte wordt niet waargemaakt. Het eerste deel is een lollige pastiche van de beroemde kunstenaars, die de ironische imitatie niet ver ontstijgt. Dan stappen Dierickx en Weemhoff zelf in de traditie, door bloot het toneel te betreden, en ‘openhartig’- zij het op gedragen, artificiële toon - te vertellen over een moeizaam IVF-traject. Dat relaas is dapper, ontroerend, en geestig, maar blijft te zeer losstaan van de prikkelende filosofische premisse. Met uitzondering van één geweldige anekdote, waarin Dierickx vertelt hoe ze hun eerste vrijage beroepshalve als een soort performance beschouwde: zo zonder publiek was maar raar. Weemhoff gaat daarna door met pijnlijk beschamende bekentenissen (diarree), maar de anekdote die Dierickx ertegenover stelt (geile seks) is slechts schijnbaar openhartig: het soort ‘openheid’ bedoeld om een gaaf beeld van jezelf aan de buitenwereld te tonen. Ook dit (opzettelijke?) onderscheid wordt niet verder uitgewerkt. Zo blijft het vermakelijke Privacy inhoudelijk te mager.

    • Herien Wensink