Opinie

    • Zihni Özdil

Niet alles wat Henk & Ingrid zeggen is wijs

‘Laminaat!’, klinkt het door de intercom. Een oudere man en zijn zonen komen het laminaat in mijn Rotterdamse appartement weghalen. Ik had het gratis op internet gezet omdat mijn Amsterdam Dream, waar ik in een eerdere column over schreef, onverwachts werkelijkheid werd. Het appartement in de Pijp waar ik zes weken eerder op had gereageerd en op een ogenschijnlijk kansloze veertiende plek eindigde, kreeg ik toch aangeboden.

De oudere man bleek zijn zoons – allen werkzaam in de bouw – opgetrommeld te hebben omdat zijn dochter ook gaat verhuizen en te weinig geld heeft om nieuw laminaat te kopen. Terwijl de Rotterdamse rouwdouwers werken bied ik ze een drankje aan. Ik vertel over hoe moeilijk het was om een huurwoning te vinden in Amsterdam. De man, de belichaming van de archetype Henk, de man van Ingrid, klinkt instemmend en legt opeens uit: „Wij” – waarmee hij ook mij bedoelde – „motten steeds langer wachten op huurwoningen, maar die asielzoekers krijgen meteen een huis.”

Na de shock van voor het eerst in mijn leven door een Henk als ‘wij’ te worden bestempeld, probeer ik het helder uit te leggen: „Nou ja, ook al zouden er nul vluchtelingen binnenkomen, dan zouden wij alsnog de klos zijn. Woningbouwverenigingen zijn steeds meer vermarkt. Dat is bedacht in Den Haag, niet in een asielzoekerscentrum. Bijvoorbeeld: woningbouwverenigingen krijgen sinds 2013 een verhuurdersheffing op sociale huurwoningen waardoor ze bestaande woningen uit de sociale huur halen, want als ze gaan renoveren gaat de heffing omhoog. Uit recent onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen blijkt dat mede door de verhuurdersheffing het aantal betaalbare huurwoningen sinds 2010 met eenderde is gedaald. Minister Stef Blok, geen asielzoeker, haalde zijn schouders op en meldde doodleuk dat hij geen zin had in een discussie over de verhuurdersheffing.”

Mijn Henk kijkt me aan. Ik zie dat hij wel begrijpt wat ik zeg, maar dat het niet strookt met zijn geloof. Vakkundig haalt hij mijn argumenten onderuit met een verontwaardigde: „Ja maar hun (asielzoekers) krijgen ook nog geld toe om hun huis in te richten! En wij niet!”

Het klopt dat toen de sociaal-democraten in de jaren negentig hun ‘ideologische veren’ loslieten ze niet meer luisterden naar de zorgen van Henk & Ingrid. Het klopt ook dat nieuw-rechts die stem wel lijkt te vertolken. De fout die zowel de sociaal-democratie als nieuw-rechts tegenwoordig maken, is dat ze de bezorgde burger als een soort nobele wilde zijn gaan zien, ironisch genoeg wat links vroeger altijd deed met de ‘allochtonen’. Het is een vorm van betutteling: alles wat uit de mond van Henk & Ingrid komt moet wel iets diep magisch zijn.

Nou, nee. Henk & Ingrid zijn ook gewoon mensen. Laagopgeleide mensen die helemaal geen tijd of zin hebben om zich te verdiepen in beleidsvraagstukken. Soms zeggen ze zinnige dingen, maar meestal totaal niet. Zo zijn ze helemaal niet geïnteresseerd in feiten die hun eigen xenofobe onderbuik tegenspreken. Als je de bezorgde burger respecteert moet je ook erkennen dat hij soms erg simpel is. Daar is niks mis mee, want zelf zijn ze er trots op, getuige alle varianten op de ‘Simpel toch! Zo is het maar net!’ die ze naar elkaar roepen als ze het over politiek hebben.

‘Henk’ en zijn zoons bedanken mij voor het gratis laminaat. „Veel succes in 020”, drukt de vader mij op het hart, terwijl hij me toch twintig euro geeft. Sjiek van hem.

    • Zihni Özdil