Opinie

    • Hans Beerekamp

Verhaspelde reis door culinair Marokko

Het kan televisiekijkers niet ontgaan zijn dat deze week de culinaire reisserie door Marokko Chez Benali (KRO-NCRV) zou beginnen. Het leek wel of de trailer voorafgaand aan elk ander programma uitgezonden werd.

Er zijn meer aanwijzingen dat er groot belang aan wordt gehecht door de directie van zender en NPO. Er is zichtbaar gerommeld met structuur en volgorde van het programma. De reis van schrijver Abdelkader Benali, zijn vrouw Saida Nadi-Benali en hun vier maanden oude dochter Amber zou beginnen in het noorden, met een analyse van de harira of piratensoep, aldus de omroepbladen. Logisch, een road movie begint bij het begin. Maar in werkelijkheid start het gezin midden in het land, in de handelsstad Essaouira, met een verhandeling over strategische ligging en historische wapenhandel met de Nederlanders.

Volgens een tekst op de website hebben Abdelkader en Saida thuis een fles arganolie en willen ze daar weleens meer van weten. Maar ook die verhaallijn is geheel verdwenen. Ze kopen nu een fles van het vloeibare goud in de souq en komen even later een professor tegen tussen de uitgebreide plantages van arganbomen, die uitlegt dat de geiten in de bomen klimmen omdat ze de blaadjes lekker vinden.

Intussen weten we nog steeds niet wat de olie van die noten zo bijzonder maakt en waarom je die zowel in je haar kunt smeren als in de keuken gebruiken.

Het gevolg van al dit gerommel is dat we midden in een reis lijken te vallen, van niet erg uitgebreid geïntroduceerde personages. Waarom reizen ze in een taxi? En maken ze buiten beeld ruzie? Wellicht, want na een arganoliemassage is Saida weer veel aardiger tegen hem, vertelt Abdelkader in de voice-over.

Het landschap is prachtig en het eten dampt je in geuren en kleuren tegemoet. Daarvoor verdient de anonieme regisseur een compliment. Maar welk verhaal wil hij nou eigenlijk vertellen? Iets over recepten, een reis of een jong gezin? Of gaat het vooral over veel gebruikte woorden als duurzaamheid, fair trade en ecotoerisme? Je verwacht de Nationale Postcodeloterij of op z'n minst een ngo in de eindcredits, maar ook dat blijft achterwege.

Wat wel overkomt is de poging om voor de verandering eens een positief beeld van Marokko te schetsen, als walhalla van de mediterrane keuken en dromerig paradijs voor picknicks met tajine. De berbervrouwen die de argannoten breken, krijgen fatsoenlijk betaald, zo wordt ons nadrukkelijk verzekerd.

Het probleem is dat er zo veel gesleuteld is aan het reisprogramma dat ik er een beetje wantrouwend van word. Hoe verhoudt zich wat we te zien krijgen tot datgene wat buiten beeld blijft? Wiens agenda bepaalt de uitsnede: die van de Marokkaanse raad voor toerisme, de uitgever van de kookboeken van de familie Benali, een of meer goededoelenorganisaties of alleen de nieuwsgierigheid van de hoofdpersonen?

We kunnen niets uitsluiten en wachten tot volgende week nieuwsgierig het tweede (eigenlijk het eerste) deel af.

    • Hans Beerekamp