'Mijn pumps verruilde ik voor schoenen met stalen neuzen'

Kiezen voor een compleet andere carrière, je moet het durven. Belastingadviseur Mieke Genefaas (32) deed het gewoon. Toen haar vader ziek werd, besloot ze hem te helpen in zijn fabriek.

Hoogtepunt: „Het samenwerken met mijn vader.”

Dieptepunt: „Het is soms moeilijk om op te boksen tegen de kennis en ervaring van de werknemers in de fabriek.”

Slecht nieuws

„Mijn vader heeft prostaatkanker. Toen ik het nieuws hoorde was ik net aan het trainen voor een marathon. Rennend maakte ik me zorgen en vroeg me af hoe het nu verder moest met zijn metaalbewerkingsfabriek waar ze buizen buigen. Mijn eerste gevoel was: ik wil hem helpen. Maar zou ik echt zijn bedrijf over willen nemen? Zou ik dat überhaupt kunnen?”

Eigen leven leiden

„Als kind is het geen moment in me op gekomen om mijn vader op te volgen. Ik wilde mijn eigen leven leiden en inmiddels was ik heel gelukkig met mijn baan bij een belastingadvieskantoor. Maar toen ik er een tijdje over nadacht leek het me steeds leuker. Als belastingadviseur ging ik over een onderdeel, nu zou ik betrokken zijn bij een compleet proces: van de buizen die de fabriek binnenkomen tot het eindresultaat: een boombeschermer of fietsenrek.”

Toen kwamen de tranen

„Op een avond nam ik mijn vader mee naar een wedstrijd van zijn favoriete voetbalclub. Vooraf gingen we uit eten en stelde ik voor bij hem te komen werken. Eerst schoot hij in de lach: dat had hij niet verwacht! Daarna volgden er tranen. Was dit echt wat ik wilde? We besloten dat ik eerst een half jaar in loondienst zou gaan om mee te lopen.”

Om acht uur ’s ochtends gaat de zoemer

„Inmiddels werk ik er drie maanden. Het cultuurverschil is groot. Ik was gewend aan flexibele werktijden, maar in de fabriek gaat om acht uur ’s ochtends de zoemer en werkt iedereen tot de volgende zoemer die de lunch aankondigt. Het is een echte mannenwereld en mijn pumps verruilde ik al gauw voor schoenen met stalen neuzen.

„Aanvankelijk was ik bang dat ik door de werknemers gezien zou worden als ‘het dochtertje van de baas’. Maar de reacties waren positief en ik merk nu dat ze steeds meer aan mij vragen. Het financiële gedeelte gaat me prima af en ik neem ook al wel eens vergaderingen over van mijn vader. Alleen hoe de machines precies werken? Ik hoop dat ik dat ooit nog leer.”

    • Adinda Akkermans