Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Betweters

Nederland is er niet bij tijdens het Europees kampioenschap voetbal, met die insteek stuurde de NOS haar sportverslaggevers naar Frankrijk. Iedere dag wordt onze afwezigheid met een zucht gememoreerd.

Jammer, dat we er niet bij zijn.

Voorafgaand aan Engeland-Rusland in Marseille werd het doelpunt dat Dennis Bergkamp achttien jaar geleden in hetzelfde stadion maakte tegen Argentinië, er maar weer eens bij gehaald.

Onze afwezigheid was een mooie gelegenheid om Bert Maalderink een keer thuis te laten zou je denken, maar nee. Iemand in Hilversum besloot dat België, omdat ze daar voor een deel dezelfde taal spreken, dezelfde behandeling als Oranje verdient. De ‘Bert Maalderink- behandeling’.

Bert Maalderink is een NOS-verslaggever die al jaren hetzelfde verslag maakt rondom wedstrijden van het Nederlands elftal. Hij zeurt, zeikt en zuigt, valt de bondscoach lastig met een vraag waarvan hij weet dat hij er geen antwoord op krijgt en als hij klaar is met zijn klucht weet je nog niks.

Arm België, kwalificeren ze zich een keer voor een groot toernooi, wordt Bert Maalderink op ze losgelaten. En met hem, want het zijn net lemmingen, de rest van de Nederlandse sportjournalistiek.

Na afloop van België-Italië werden de Belgen in hun eigen televisiestudio aan stukken gereten door Jan Mulder, nog zo’n Nederlander. Ze klapten braaf, ze hadden duidelijk geen weerwoord. Ondertussen onderwierp Bert Maalderink Belgische spelers aan een derdegraads verhoor. Eigenlijk vond Bert dat de Belgische bondscoach Marc Wilmots weg moest, met die mening ging hij de Belgen in zijn volgende verslag, waarin ongetwijfeld de term ‘wonden likken’ voorkomt, lastig vallen.

Als er een groep wonden aan het likken is, zijn het de Nederlandse sportverslaggevers. Ze kunnen en willen maar niet accepteren dat ‘we’ er niet bij zijn. Op Twitter verschenen foto’s van de erbarmelijke plaatsen die ze vanwege hun gedevalueerde status kregen toegewezen op de perstribunes, dat was relatief vaak naast vreemd uitgedoste journalisten uit Georgië. Een terechte plek dacht ik, toen ik Joep Schreuder (ook NOS) bezig zag. Ik dacht ook: doe maar rustig jongen, want dat verslaggeversleven van Joep loopt helemaal uit de hand.

De ene dag stond hij op z’n Joeps tussen vechtende Russen en Engelsen, de volgende dag confronteerde hij de bondscoach van IJsland en drie uit IJsland meegereisde journalisten met onze afwezigheid.

In IJsland vinden ze ons ondertussen een zielig land, met treurige sportjournalisten. Eigenlijk willen ze alleen in België nog naar ons geleuter luisteren, maar dat houdt door toedoen van Bert Maalderink binnenkort ook op.

    • Marcel van Roosmalen