Zo is het om te leven als pedofiel

Ben heeft een baan, hij heeft vrienden en hij is pedofiel. Samen met een vriendin vertelt hij hoe het is om zijn geaardheid niet te kunnen beleven.

Ze zaten met z’n tweeën aan de bar toen de collega de vraag aan hem stelde. „Wat is er nou met jou, waarom heb jij nog steeds geen vrouw?”

Daar zat hij, met een beschonken kop zijn geheim te bewaren. „Gaat je niets aan”, zei Ben daarom maar. En: „Ik kan je één ding vertellen, het is niet zo dat ik ben overgebleven. Het is een bewuste keuze.” Mensen vragen bijna nooit door als je een antwoord weigert of vaag blijft, heeft Ben in de loop der jaren geleerd.

Ben is 49. Hij heeft kort grijs haar met een beetje gel erin. Zijn ogen worden spleetjes als hij lacht. Hij reist graag en veel, meestal naar landen waar hij kan duiken. Naar zijn kantoorbaan draagt Ben scherp gesneden pakken en gestreken overhemden. Vandaag is hij vrij en heeft hij een zwart overhemd met witte stippen aan. We zitten in zijn ruime appartement met een hoog plafond.

Ben heeft ook wel eens geantwoord dat hij aseksueel is. „Gewoon wat minder behoefte dan de meeste mensen.” Ben lacht en slaat met zijn vlakke hand op de ovalen houten tafel.

Na zijn puberteit groeide de leeftijd van de jongens waar hij op viel niet met hem mee. Op zijn zestiende wist hij het zeker: deze voorkeur gaat niet veranderen. Ben valt uitsluitend op jongens tussen de elf en zestien jaar – veel pedofielen vallen voornamelijk op jongens of meisjes in een specifieke leeftijdscategorie, zeggen deskundigen. Ben Kirssen is zijn pseudoniem, die naam gebruikt hij op Twitter, tijdens besloten lezingen en op Pedofilie.nl, een informatie- en discussieplatform, waarvoor hij blogs schrijft.

Ben is ook activist, hij strijdt voor pedofiele emancipatie. Het doel van zijn activisme is het bespreekbaar maken van pedofilie, niet het legaliseren van seks met minderjarigen, zoals Vereniging Martijn nastreefde. Ben zal nooit met een kind naar bed gaan, zegt hij. Een pedofiel, vindt Ben, moet niet worden gezien als een potentiële dader, maar als iemand met een geaardheid die hij nooit ten volle kan beleven.

Vriendschap met een pedofiel

Er is wel eens een moment geweest waarop Ben het zeker wist: deze jongen wil het ook met mij. „Ik kreeg de hele dag liefkozingen en zoentjes van hem.” Ben was mee op vakantie, als vriend van de familie, ze hadden gezwommen. „Hij zoende me op mijn schouder. ’s Avonds op de bank zat hij aan mijn oor en begon hij door mijn haar te strijken.” De jongen was vijftien. Seks met vijftienjarigen is in alle gevallen strafbaar. Seks met zestienjarigen mag in veel gevallen wel, maar er zijn beperkingen. De meerderjarige mag bijvoorbeeld geen machtspositie hebben.

„Een jongen van zestien, waarmee seks zou mogen, kan dat later in zijn leven als schadelijk gaan ervaren”, denkt Ben. „Maar andersom kan het ook zo zijn dat een jongen van vijftien wél een weloverwogen besluit neemt en er dus geen spijt van krijgt.”

Later die avond confronteerde Ben de jongen met zijn gedrag. „Ik krijg signalen van je. Wat zou je willen?” Helemaal niets, bleek. „Hij toonde gewoon affectie, terwijl ik dacht dat hij iets romantisch wilde.” Dat is tien jaar geleden. Het was een eyeopener. Gevoelens kunnen een heldere blik vertroebelen. „Leven met de rem erop. Zo gaat het al dertig jaar.”

Ben is drie keer in zijn leven met iemand naar bed geweest, zegt hij. De laatste keer was in maart, tijdens een duikvakantie. „Een jonge homo, hij was achttien, vroeg of hij seks met me mocht hebben. Why not? Ik vond hem niet onaantrekkelijk, maar hij was natuurlijk niet de jongen van mijn dromen.”

Een goede vriendin van Ben komt binnen. We noemen haar V., zij wil niet dat haar naam bekend wordt. We hebben haar uitgenodigd zodat ze kan vertellen hoe Bens seksuele voorkeur hun vriendschap heeft gevormd. Ze gaat aan de kop van de tafel zitten en recht haar rug. V. heeft halflang blond haar, een korte leren jas en bruine ogen.

Wanneer heeft Ben verteld dat hij pedofiel is?

V. kijkt naar Ben: „Hoe je het zei weet ik niet meer precies. Jij lag op de grond, op die Afghaanse kussens van je. En ik zat op je groene leren bank.

„Het is twintig jaar geleden, ik woonde tijdelijk bij hem want ik had een relatiecrisis. Voor die avond hebben we het eigenlijk nooit over relaties gehad. We spraken over alles. Maar hij had nooit een relatie, dus dat was ook geen onderwerp. Ik moet me wel eens afgevraagd hebben hoe hij erin zou staan. Misschien was het wel prettig voor mij dat er bij hem geen vrouw in het spel was. Hij had veel tijd voor mij.”

Vlak voordat Ben het vertelde, voelde V. een soort „verijzing” in zich komen. Waarom weet ze niet, maar ze wist wat hij ging zeggen. Door het gesprek dat ze daarna hadden, werd ze gerustgesteld. „Het gevoel ontdooide weer.”

Bens geaardheid is niet vaak ter sprake gekomen in de dertig jaar dat ze vrienden zijn. V. is inmiddels getrouwd, ze heeft drie kinderen van 14, 16 en 17. „Het is niet iets waar je zomaar even over begint als je The Voice Kids aan het kijken bent.” Weer gelach. Grappen maken het onderwerp lichter, maar ze voeren ook serieuze gesprekken.

Ben: „Haar zoon… Mag ik dit vertellen? Vind je het vervelend?”

V: „Ga je gang. Ik vind niks vervelend.”

‘De gedachte is dat pedofielen zich niet kunnen beheersen, ik geloof dat Ben dat wel kan

Ben: „Haar zoon heeft een tijd gehad, en hij heeft het weer. Dat moet jou ook zijn opgevallen.”

V.: „Nee, deze keer niet.”

Ben: „Nou goed. Wat alle puberende jongens hebben. Dan zitten ze met hun hand in hun kruis. Jij en je man stonden in de keuken, de meiden waren boven en ik zat alleen met je zoon in de huiskamer. En die zat met zijn hand in zijn kruis en vervolgens in zijn broek. O, dan voel ik me hyperongemakkelijk. Als er nu iemand binnenkomt, zal die zich afvragen wat er aan de hand is. Toen ben ik opgestaan en naar de keuken gelopen.”

V. haalt haar schouders op. „De gedachte is dat pedofielen zich niet kunnen beheersen, ik geloof dat Ben dat wel kan. Als er door ons huis iets met borsten loopt, springt mijn man er ook niet meteen bovenop.”

Soms maken ze een grapje over Bens geaardheid.

Ben: „We zaten eens samen in de auto en op het fietspad stond een jongen. Ik keek even opzij. Toen we wegreden vroeg jij: en, was het wat?”

Ze lachen.

Ben is bij ongeveer dertig vrienden, kennissen en familie uit de kast gekomen. Niemand heeft hem de rug toegekeerd. Tenminste: sommigen ziet hij niet meer, maar dat ligt volgens Ben vooral aan het verstrijken van de tijd.

Boze mensen

Ben constateert dat het denken over pedofilie verandert. „Aan de ene kant zijn grote groepen boze mensen de afgelopen jaren de straat op gegaan tegen de komst van een pedofiel in hun wijk. Niet waar de macht zit, voor het Stadhuis, maar bij iemand voor de deur.” Dat is beangstigend, vindt Ben. „Tegelijkertijd zie ik, zeker bij professionele instanties, de bereidheid om genuanceerder naar pedofilie te kijken.”

Het stoort Ben enorm als mensen het woord ‘pedofiel’ gebruiken, terwijl ze ‘kindermisbruiker’ bedoelen. Als hij over dit onderwerp spreekt, klinkt woede en bevlogenheid door in zijn stem. Een sprekend voorbeeld vindt Ben Terre des Hommes, dat ten strijde trekt tegen seksuele uitbuiting van kinderen in het buitenland. De organisatie ontwikkelde Sweetie, een virtueel Filippijns tienjarig meisje dat ze in een chatroom neerzetten om plegers van webcamseks te lokken en ontmaskeren. „Dat is met veel tamtam gebracht. Ze zeiden: hiermee heb je binnen de kortste keren duizenden pedofielen gevangen.” Hoe weet je dat het een pedofiel is, vraagt Ben zich af. „Je kunt hooguit onmiddellijk vaststellen dat je online kindermisbruikers hebt gevonden. Je weet niets over de geaardheid van misbruikers.”

Volgens onderzoek van De Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen, dat rapporteert aan de regering, is tachtig procent van de veroordeelde kindermisbruikers géén pedofiel.

Onlangs is Terre des Hommes een nieuwe campagne begonnen, Sweetie 2.0. Een vooruitgang, vindt Ben. „Op de website van Terre des Hommes wordt met geen woord meer gerept over pedofilie. Het gaat nu over ‘daders’.”

Een kindermisbruiker kan in de gevangenis belanden en daarna therapie krijgen. Heeft een pedofiel hulp nodig?

„Dat ligt volgens mij aan de persoon zelf. Ik ben zelf niet in therapie geweest, maar ik heb wel veel behoefte gehad aan contact met andere pedofielen. Op Pedofilie.nl kom ik veel in contact met pedofielen tussen de 16 en de 25 en bij hen zie ik ook de behoefte om gevoelens te delen. Het is geen gemakkelijke geaardheid. Je moet leren omgaan met de haat in de maatschappij.” Ben kijkt naar beneden. „Ik had mezelf zo beloofd dit niet te doen.” Hij heeft tranen in zijn ogen.

V. pakt zijn hand vast. „Maakt niet uit, joh.”

Ben klapt zijn laptop open. „Ik ga je laten zien waarom dit mij zo emotioneel maakt.” Het is stil aan tafel terwijl Ben zoekt. Hij kan het niet vinden. „Het is een tweet van een jonge student. 21 jaar. Pedofiel. Die vroeg om euthanasie.”

Heb jij het ook zo gevoeld?

„Ja absoluut, ik herken zijn pijn, hoewel ik zelf nooit een doodswens heb gehad.”

V: „Omdat de maatschappij je uitkotst?”

Ben: „Waar ik moeite mee heb, is dat je ontzettend je best doet om er iets van te maken, maar niemand die het ziet. Ik voel me uiteindelijk gewoon miskend. Als je leest dat het zelfmoordpercentage onder homojongeren al ontzettend hoog is – hoe fucking moeilijk is het om homoseksueel te zijn, zou ik bijna denken.”

Zijn ouders weten het

Ben gaat naar de wc. „Dat raakt mij heel erg, als we over zijn geluk praten”, zegt V. „Het zal je kind maar zijn dat hier zijn hele leven mee rondsjouwt. Je gunt je kind een luchtig leven.” Bens ouders weten van zijn geaardheid, en ze hebben een normaal contact.

V: „Als je je hele leven geen partner hebt, in hoeverre ontken je jezelf dan? Je weet dat het niet mag en ook nooit kan. Wat denk jij, Ben?” Ben: „Ik weet niet hoe het anders is. Dit is mijn realiteit.”

Een dag later stuurt Ben nog een e-mail om uit te leggen waarom hij emotioneel werd toen hij dacht aan de tweet van de jonge pedofiel die zelfdoding overweegt. Hij schrijft over het „pijnlijke pad” dat hij heeft moeten bewandelen om te begrijpen dat hij in de praktijk niets kan doen met zijn seksuele fantasieën. „Je leeft met de vrees van sociale uitstoting door vrienden en familie als zij achter je geaardheid komen. Dat kan een allesoverheersende en verlammende angst zijn.”

„Ik ben zeker niet eenzaam. Ik voel mij veelal gelukkig en niet in de laatste plaats omdat ik mijn pedofiel zijn voor een deel kan uiten. Een paar jongens komen hier wel eens over de vloer. Ik uit mij door met hen te praten, te spelen, huiswerk te maken, te sporten of te koken. Alleen niet in seks. Het leven van een pedofiel kan zinvol en fijn zijn. Maar makkelijk is het zelden.”

Illustratoren XF&M maakte onderstaande strip over het leven als pedofiel.
strip