Denk waarschuwt volgers voor media

Gezeten op een barkruk schilderen Selçuk Öztürk, Sylvana Simons, Tunahan Kuzu en Farid Azarkan “de media” af als “poortwachters voor de gevestigde orde” die bepalen “wat jij en ik als de waarheid voorgeschoteld krijgen”.

In een filmpje op Facebook heeft politieke partij Denk, die zegt te strijden tegen „verruwing” van het politieke debat, de aanval geopend op de pers.

Gezeten op een barkruk schilderen Selçuk Öztürk, Sylvana Simons, Tunahan Kuzu en Farid Azarkan „de media” af als „poortwachters voor de gevestigde orde” die bepalen „wat jij en ik als de waarheid voorgeschoteld krijgen”.

Journalisten opereren volgens Denk net als Justitie: ze stellen à la het OM „een strafeis” op om vervolgens „als een rechter het vonnis te vellen en iemand monddood te maken.”

Gelukkig, concludeert Denk-lijsttrekker Kuzu, zijn Denk-volgers „wijs genoeg” om door „dit spel heen te prikken”. Zijn oproep: „Trap er niet in!”

Bekijk het filmpje:

De media-strategie van Denk vertoont gelijkenissen met de PVV. Net als bij Geert Wilders verloopt de belangrijkste communicatie via sociale media, waar dagelijks filmpjes en foto’s geplaatst worden. Het bereik is groot: op zijn Facebookpagina heeft Kuzu al bijna 50.000 ‘vind ik leuks’ verzameld – bijna vier keer zoveel als vicepremier Lodewijk Asscher (PvdA). Toen tv-presentatrice Sylvana Simons zich bij Denk aansloot, kreeg ze via sociale media veel negatieve reacties over zich heen.

Denk treedt de traditionele („mainstream”) media met wantrouwen tegemoet. Verzoeken om toelichting van filmpjes of persberichten door journalisten worden mondjesmaat gehonoreerd. Als de wijze van nieuwsgaring niet bevalt, kan Öztürk zijn ongemak op indringende wijze kenbaar maken bij de journalist in kwestie. Met sommige kranten, zoals De Telegraaf en Algemeen Dagblad, wil Denk in het geheel niet praten.

Journalistenvakbond NVJ heeft inmiddels afstand genomen van het Facebook-filmpje. Secretaris Thomas Bruning sprak tegenover het ANP van „een ongenuanceerde beschouwing” waarin media worden neergezet als „een bevooroordeeld monster” of een „machtsmachine”. Bruning:

“Dit past meer bij landen als Turkije.”

    • onze politieke redactie