Opinie

    • Hans Beerekamp

De wolfskinderen van de Lower East Side

Toen de Amerikaanse documentaire The Wolfpack van Crystal Moselle vorig jaar in het festivalcircuit opdook, riep menig televisieprogramma hem meteen uit tot meesterwerk. Nu de film ook compleet is uitgezonden (2DOC/VPRO), blijkt dat oordeel wat voorbarig. Het is een heel goed verhaal, dat zich simpel laat samenvatten, maar de film zelf is nogal slordig en roept vele vragen op over waar we nu eigenlijk naar zitten te kijken.

De pitch gaat ongeveer als volgt: zes nauwelijks van elkaar te onderscheiden tienerbroers met lang haar en zonnebrillen zijn hun leven lang voornamelijk opgesloten geweest in een appartement in de Lower East Side van New York. Hun moeder gaf hen thuis onderwijs, hun Peruaanse vader, een gedesillusioneerde ex-hippie met een alcoholprobleem, vond het namelijk buiten te gevaarlijk voor ze.

De broers, allen met een Sanskriet naam, leerden de wereld kennen door de duizenden films die hun vader thuis bewaarde op dvd of videocassette. Ze kunnen hele scènes uit Reservoir Dogs en Pulp Fiction woord voor woord naspelen, in eigengemaakte filmkleding en met props van karton.

Op zekere dag weet een van de broers te ontsnappen en allengs maken ze langere uitstapjes, onder meer voor het eerst naar een bioscoop. Op straat ontmoeten ze de jonge filmmaakster, die op de een of andere manier toestemming krijgt om thuis te filmen.

Wat betekent de komst van een knappe jonge vrouw in dit tribale nest, waar de hormonen alle kanten op vliegen? Hebben ze ook wel eens een romantische film bekeken? En hoe komt het dat er zoveel archiefmateriaal bestaat van de broers als kind, musicerend en spelend?

Je gaat twijfelen aan de totstandkoming van de film. Het zichzelf onzichtbaar maken is een typische beginnersfout van Moselle, die zo alleen maar meer twijfel oproept over de authenticiteit van het verhaal, te mooi om het dood te willen checken.

Het zou een fantastisch thema zijn geweest: de confrontatie van jongens die de wereld alleen maar in speelfilmversie kennen met de echte werkelijkheid daarbuiten. Houden ze vooral zo van Quentin Tarantino omdat die ook alleen de videotheek van binnen en van buiten kende?

Het onderwerp wordt nauwelijks aangeraakt. De indruk ontstaat dat de jongens op het moment van de opnamen al heel evenwichtig en met enige levenservaring kunnen reflecteren op hun bestaan en dat van anderen.

Sterker nog: er zit iets bestudeerds en gekunstelds in hun optreden, alsof ze al hun levenlang hebben toegewerkt naar een bestaan voor de camera. Ik moest denken aan de muzikale familie Von Trapp uit The Sound of Music, ook met een monsterlijke vader en een lieve moederfiguur. Uiteindelijk zong de barse kapitein Von Trapp zelfs gewoon mee.

De moeder van deze kinderen ontmoette hun vader, toen hij gids was op het Incapad. Beiden zijn gefascineerd door de natuur. De kinderen denken aan Lord of the Rings als ze een park zien en op het strand aan Lawrence of Arabia. Dat was het moment dat ik definitief afhaakte en dacht: maak dat de kat wijs!

    • Hans Beerekamp