Claire in Orlando

De wereld wordt met de dag kleiner, zo klein, dat toen ik zondagochtend hoorde van de schietpartij in Orlando, meteen mijn telefoon greep.

ellendeckwitz0
Claire nam godzijdank direct op.

Haar doorgaans monotone stem haperde. Ze vertelde dat ze zaterdagavond bij haar familie in Denver was, maar inmiddels alweer in Orlando zat. Ze kent veel van de doden en hun families. Ze zei dat ze het kort moest houden, dat ze de hele dag de telefoon al aan het opnemen was om te vertellen dat ze nog leefde. „Misschien moet ik toch eens op dat Facebook gaan”, zuchtte ze. Ik kreeg een steen in mijn buik. Facebook is bedoeld om elkaar ervan te overtuigen dat we een leven hebben. Niet dat we nog in leven zíjn.

Nadat we hadden opgehangen, moest ik denken aan het boek Between the world and me, de memoires van de Afro-Amerikaanse schrijver Ta-Nehisi Coates, waarin hij vertelt hoe racisme in Amerika nog steeds aan de orde van de dag is. Uit onderzoek blijkt dat de politie sneller geneigd is te schieten als de verdachte niet blank is, en dat agenten bij de moord op een donkere verdachte meestal vrijuit gaan. De dominante groep ontneemt de minderheid zo in zekere zin het recht om te beschikken over het eigen lichaam, over de eigen veiligheid.

Ze was de hele dag al aan het vertellen dat ze nog leefde

De aanslag op Orlando is niet door een politieagent gepleegd, maar er blijkt eenzelfde houding uit. Door het vuur te openen zegt de schutter: „als je niet bent zoals wij, zullen wij je lichaam vernietigen”. Als je je gedraagt naar je binnenkant, zullen wij je je buitenkant afnemen: je lijf, waarmee je de liefde belijdt. Zodat je nooit meer de hand van je vriendje kan vasthouden.

Claire kleedt zich zo jongensachtig dat haar vriendin haar ‘Justine Bieber’ noemt. Je ziet soms van een afstandje al of iemand homo is of niet. Je kan het horen aan de stem, aan de mimiek, je ziet het aan de manier waarop hij of zij zich kleedt. Ik ken een homo die alleen maar T-shirts met zijn naam draagt. In glitters. Het maakt hem zo gay als een confettikanon. Hij weigert zich heteronormatief te kleden. Met die glitters zegt hij: „Dit is mijn naam. Ik ben wie ik wil zijn. Ik draag wat ik wil. Ik doe met mijn lichaam wat ik wil. Ik aanbid wie ik wil.” En: ik bezoek gayclubs omdat ik het wil.

De schutter zei: als je je niet gedraagt zoals wij willen, ben je afval, en afval vernietigen we. Van de kast in de kist. Ik kon vannacht niet slapen. De wereld wordt met de dag kleiner.

    • Ellen Deckwitz