Blonde bonk

Altig is altijd een man geweest met visie. Toen hij zelf nog fietste was hij een barricadecoureur. Dopingcontroles? Alleen als de laboratoria even goed zijn als de coureurs.

Het bericht van zijn overlijden nam ik als kennisgeving aan.

peterwinnen0
Later, toen ik een paar uur alleen in een auto zat, kreeg de dode meer betekenis. Te jong om te sterven was Rudi Altig niet. Opgevreten worden door de kanker op je negenenzeventigste is niet onnatuurlijk.

In de auto werd ik een kind van jaar of tien. Zwart-wit beelden. Rudi Altig ligt alleen op kop. Hij klimt en hij zwoegt. Het televisiescherm zindert van de Franse hitte. Altig is een brede, blonde bonk. Soepel gaat het niet, de pijpjes van zijn koersbroek zijn omhoog gekropen. Keiharde dijen pompen. De keiharde, hoekige kop lijkt niet van plan de voorsprong prijs te geven. Zulke dijen en zo’n kop wil ik ook wel hebben.

Op particulier vlak is de herinnering iconisch. De pompende Altig scherpte een kinderdroom aan. Ik kan me overigens niet herinneren of Altig die touretappe won. Waar ik wel vrij zeker van ben is dat dit alles zich in de Vogezen afspeelde.

Altig behoorde tot een kliek van iconen waaraan ik me diep in de jaren zestig spiegelde. Jan Janssen was natuurlijk mijn ultieme held met zijn Tourzege.

Zowel het dopinggebruik als de opsporing ervan was van een romantisch amateurisme

Een paar keer heb ik Altig persoonlijk gesproken. Kort, en in het voorbijgaan. Hij was intussen ploegleider van de kleine ploeg Puch, en ik was nieuwbakken professional in een andere ploeg. We hebben het over het begin van de jaren tachtig. Ik was een beetje bang voor de man. Ik was niemand, en hij had de wijsheid in pacht. Hoe zijn heldere ogen op me neerkeken, geweldig!

Altig is altijd een man geweest met visie, en die visie zat hem dwars. Toen hij zelf nog fietste was hij een barricadecoureur. Dopingcontroles? Oké, maar alleen als de laboratoria even goed zijn als de coureurs. Ooit liet hij optekenen dat de laboratoria twee, drie stappen op hem achterlagen. O, mooie jaren zestig. Zowel het dopinggebruik als de opsporing ervan was van een romantisch amateurisme. Altig zei toen: wij zijn geen sportmensen maar mijnwerkers.

Terwijl ik deze woorden tik herinner ik me opeens dat ik Rudi Altig nog maar kort geleden voorbij zag fietsen op de televisie. Het was in een documentaire-serie op Arte waarvan ik maar één aflevering zag.

De documentaire. Rudi fietst in het gezelschap van de gepensioneerde wielerkampioene Jeannie Longo en de specialist in extreem-sporten Joey Keller langs de kust van de Noordzee. Van De Panne in België gaat het naar het Noorse Bergen over 3.800 kilometer. Wat ik in die ene prachtige aflevering zag was zeer informatief, al voegden de drie fietsende mensen niets toe. Ze waren er uitsluitend als muisaanwijzer op een computerscherm.

Maar o zo mooi, de beelden van de Noordzeekust. Als ik Rudi ergens een vredig graf gun dan is het daar.

    • Peter Winnen