Belgische sterren in verwarring na verlies

Titelfavoriet België verloor in een spectaculaire wedstrijd van Italië: 2-0. Kunnen de Belgen zich nog oprichten na deze klap?

Als beelden meer zeggen dan duizend woorden, school de tragiek en triomf misschien wel in de wijze waarop verdediger Leonardo Bonucci na afloop over de bol van Kevin De Bruyne aaide. Zachtjes, met mededogen voor de verliezer. Misschien dat de Italiaan zich zelfs wel verontschuldigde voor het grof geschut dat hij en zijn medespelers hadden ingezet. Gaat het weer een beetje?

De beste voetballer van België onderging de knuffel versuft en verward. Niet alleen omdat hij niet de beste had kunnen zijn, maar ook omdat hij was geconfronteerd met een verliespartij die hij en de andere Rode Duivels beslist niet hadden ingecalculeerd. „We zijn het niet meer gewend om te verliezen’’, erkende Toby Alderweireld.”

Feit is dat de Italianen piekten op een avond dat de Belgen werden beroofd van de illusie dat hun gouden generatie zaligmakend is. Al kan dat ook komen doordat ze juist zo goed zijn. Acht van de elf basisspelers spelen in de Premier League, de energieverslindende topcompetitie die onafgebroken doorloopt en zelfs niet wijkt voor de kerst. Alderweireld: „Je wilt geen excuses zoeken, maar we zijn nu letterlijk al een vol jaar bezig.”

De Bruyne is de grootste troef van de Belgen. Hij werd vorige zomer voor 70 miljoen euro verkocht aan Manchester City. De Bruyne kreeg boven op de transfer met een knieblessure te maken en met de geboorte van zijn zoon. Kortom, een zwaar jaar. Bondscoach Marc Wilmots zei vorige week al dat zijn speler „nood had aan een beetje ademruimte”.

Als een van de boegbeelden van de beste nationale ploeg in decennia is hij misschien wel niet te benijden. In België heerst de hoop dat voetbalgeluk een verdeeld land kan verenigen.

De Rode Duivels, als ensemble vol positivisme, worden voor allerhande campagnes ingezet. Maandag nog, in de strijd tegen verkeersongelukken. Er is gebleken dat er vijftig procent meer ongelukken zijn op dagen dat de nationale ploeg speelt. De videoboodschap: „Supporter als een Duivel, maar vertrouw niet op je beschermengel om veilig thuis te geraken.”

Bij afwezigheid van ’s lands knuffelbeer Kompany zijn het nu Eden Hazard en De Bruyne die België bij de hand moeten nemen. Maar in Lyon was vooral de laatste niet zichzelf. Tam stond hij op de rechterflank, ingekapseld door de elite van verdedigend Italië. Leonardo Bonucci, Giorgio Chiellini, Andrea Barzagli. Mandekkers van de meest ouderwetse soort. Zo bedreven in tegenhouden dat niemand hun kwalijk zal nemen dat ze niet uitblinken in het positiespel. Hoewel: de pass van Bonucci op doelpuntenmaker Emanuele Giaccherini was subliem – Graziano Pellè maakte later de 2-0.

Anderen ontwaarden bij die pass een fout van de Belgen, die voetbalden alsof hun strijdplan op het laatste moment was gewijzigd. De Italianen onder druk zetten bleek een utopie, terwijl Wilmots op een essentiële positie een speler posteerde – Marouane Fellaini - die zich niet bewust lijkt van de ernst van een EK. Stilist De Bruyne had daar moeten spelen. En dat stond hij ook, tot Wilmots in het laatste oefenduel begon te schuiven.

Vandaar dat de kritiek zal aanzwellen. De bondscoach stond al onder druk omdat hij zijn talenten te verdedigend zou laten spelen, niet beter zou maken. Doelman Thibaut Courtois was ontgoocheld en meende dat de Italianen de Belgen tactisch hadden overklast. Dat niet alleen: als het moest, drukten de Italianen finesse de kop in met harde doch slimme tackles die het spel van de Belgen vertraagden.

Paniek is onnodig. Zweden en Ierlan speelden gelijk, en ook nummers drie maken kans op de achtste finale. Bovendien is op het EK van 1988 bewezen dat een slecht begin niet fataal hoeft te zijn.

    • Fabian van der Poll