De Belgen zijn beroofd van een illusie

De Italianen piekten op een avond dat de Belgen werden beroofd (0-2) van de illusie dat hun gouden generatie zaligmakend is.

Kevin De Bruyne in duel met Matteo Darmian. Michael Sohn/AP

Als beelden meer zeggen dan duizend woorden, school de tragiek en triomf misschien wel in de wijze waarop verdediger Leonardo Bonucci na afloop over de bol van Kevin De Bruyne aaide. Zachtjes, met mededogen voor de verliezer. Misschien dat de Italiaan zich zelfs wel verontschuldigde voor het grof geschut dat hij en zijn medespelers hadden ingezet. Gaat het weer een beetje?

Beroofd van de illusie

De beste voetballer van België onderging de knuffel versuft en verward. Niet alleen omdat hij niet de beste had kunnen zijn, maar ook omdat hij was geconfronteerd met een verliespartij (2-0) die hij en de andere Rode Duivels beslist niet hadden ingecalculeerd. “We zijn het niet meer gewend om te verliezen”, erkende Toby Alderweireld.

Feit is dat de Italianen piekten op een avond dat de Belgen werden beroofd van de illusie dat hun gouden generatie zaligmakend is. Al kan dat ook komen doordat ze juist zo goed zijn. Acht van de elf basisspelers spelen in de Premier League, de energieverslindende topcompetitie die onafgebroken doorloopt en zelfs niet wijkt voor Kerstmis. Alderweireld: “Je wilt geen excuses zoeken, maar we zijn nu letterlijk al een vol jaar bezig.” Zelf speelde hij alle 38 competitiewedstrijden uit bij Tottenham Hotspur.

Duurste Belg aller tijden

Grootse troef van de Belgen is Kevin De Bruyne die vorige zomer voor 70 miljoen euro werd verkocht aan Manchester City. Hij werd de duurste Belg aller tijden en zou daar volgens Belgische media 6.597 euro per uur verdienen. Bovenop die megatransfer kwam een zware knieblessure op en de geboorte van zijn zoon. Kortom, een zwaar jaar. Bondscoach Marc Wilmots zei vorige week al dat zijn speler “nood had aan een beetje ademruimte”.

Als een van de boegbeelden van de beste nationale ploeg in decennia is hij misschien wel niet te benijden. In België heerst de hoop dat voetbalgeluk een land kan verenigen dat bestaat uit twee delen met verschillen dan overeenkomsten. Hoe beter de prestaties, hoe meer eensgezindheid er zou zijn.

Allerhande campagnes

De Rode Duivels, als ensemble vol positivisme, worden voor allerhande campagnes ingezet. Maandag nog, in de strijd tegen verkeersongelukken. Er is immers gebleken dat er vijftig procent meer ongelukken zijn op dagen dat de nationale ploeg speelt. De videoboodschap: “Supporter als een Duivel, maar vertrouw niet op je beschermengel om veilig thuis te geraken.”

Bij afwezigheid van ’s lands knuffelbeer Kompany zijn het nu Eden Hazard en De Bruyne die België bij de hand moeten nemen. Maar in Lyon was vooral de laatste niet zichzelf. Tam stond hij op de rechterflank, ingekapseld door de elite van verdedigend Italië. Leonardo Bonucci, Giorgio Chiellini, Andrea Barzagli. Mandekkers van de meest ouderwetse soort. Zo bedreven in tegenhouden dat niemand hen kwalijk zal nemen dat ze niet uitblinken in het positiespel. Hoewel: de pass van Bonucci op doelpuntenmaker Emanuele Giaccherini was subliem.

De kritiek zal komen

Anderen ontwaarden een fout van de Belgen, die voetbalden alsof hun strijdplan op het laatste moment was gewijzigd. De Italianen onder druk zetten bleek een utopie, terwijl Wilmots op een essentiële positie een speler posteerde – Marouane Fellaini - die zich niet bewust lijkt van de ernst van een EK. Te dromerig, te statisch bovendien. Stilist De Bruyne had daar moeten spelen. En dat stond hij aanvankelijk ook, tot Wilmots in de laatste oefenduel begon te schuiven met zijn belangrijkste pionnen.

Vandaar dat de kritiek zal aanzwellen. De bondscoach stond al onder druk omdat hij zijn talenten te verdedigend zou laten spelen en niet beter zou maken. Doelman Thibaut Courtois was ontgoocheld en meende dat de Italianen de Belgen tactisch hadden overklast. Dat niet alleen: als de nood daar was, drukten de Italianen finesse de kop in met harde doch slimme tackles die het spel van de Belgen vertraagden.

Geen paniek

Al kwam de nederlaag nog zo hard aan, paniekeren is onnodig. De andere opponenten, Zweden en Ierland, speelden gelijk en niet goed, terwijl ook nummers drie kans maken op een plek in de achtste finale. Bovendien is er op het EK van 1988 al bewezen dat een directe nederlaag niet fnuikend hoeft te zijn voor verdere ambities.

    • Fabian van der Poll