Rammstein raakt gevoelige snaar publiek Pinkpop

Paul McCartney was een waardige afsluiter, Tom Odell bleek een uitblinker en Doe Maar nam revanche voor 1983. Op deze editie van Pinkpop, de 47ste, was een groot aanbod aan muziekstijlen te horen. En weinig verrassingen.

Rammsteinzanger Til Lindemann

Vrijdag begon Pinkpop in ideale weersomstandigheden – zonnig, maar niet te warm – hoorde het publiek uiteenlopende muziekstijlen, van de ruige funkmachine die de Red Hot Chili Peppers tegenwoordig is, de schrille synthesizers van Years & Years, tot de effectieve rocksongs van het onvermoeibaar springende Japanse One Ok Rock. Op zaterdag, hardrockdag, was de programmering nogal lauw. De Staat mocht door het uitvallen van Ghost het optreden van vrijdag herhalen. De zondag maakte, onder anderen door de Nederlanders Douwe Bob en Jungle By Night, veel goed. Dat het soms regende, deed daar dankzij geslaagde optredens van Paul McCartney en Lionel Richie niets aan af.

Zaterdag

14u51 Sore Losers spelen Golden Earring

Deze dag leek in het teken te staan van onheil. Niet door regen – die bleef uit – of ander ongemak, maar door de verbeelding en creaties van de muzikanten. Duistere rockers deden de bodem trillen met hun drumroffels, gestapelde gitaarriffs en ronkende stemmen. Zangeres Lizzy Hale van het Amerikaanse Halestorm giert en briest volgens het boekje. Ze klinkt bij momenten aantrekkelijk, als ze een aan Janis Joplin herinnerende smeekbede in haar stem toelaat.

Het Belgische Sore Losers speelt hard en puntig, maar vermijdt de hardrockclichés. De band bestaat uit drie muzikanten en één harkslanke zanger met een stem als een sirene en opruiende motoriek, zoals in het van MC5 geleende Kick Out The Jams. Het eigen Dirty Little Pretty Things werd listig vervlochten met Radar Love van Golden Earring.

18u35 Say A Little Prayer

Op het hoofdpodium bood de zwoele soul van de Britse Lianne La Havas een lichtpunt. Met haar lichte stem was het toepasselijk dat La Havas Say A Little Prayer zong, bijna zo luchtig en makkelijk als het ooit bij Dionne Warwick klonk.

20u51 Doe Maar zingt De Bom

Onheil was er in de tekst van De Bom, bij Doe Maar, en in Leugens van Lucky Fonz III, die zich allebei afvragen wat het leven voor zin heeft als er een bom dreigt, of een zelfmoordterrorist. Hun muziek gaf het antwoord: die was levenslustig en dansbaar. Lucky Fonz is de royale gastheer die met een combinatie van argeloosheid en raffinement het publiek voor zich wint. In zijn eentje op het podium vulde hij een grote tent, speelde afwisselend gitaar en piano, en zong nummers als Sporters en Zeilmeisje, met daarin gelijke delen smartlap en folksong.

Aan het eind van hun optreden, met hits als Is Dit Alles en Belle Helene, zei Henny Vrienten, „Fijn dat het niet regent”, gevolgd door een droog „En fijn dat het geen appels regent”, wat verwees naar de vorige keer dat de band op Pinkpop optrad. In 1983 werd hij door het publiek met appels bekogeld. Dit jaar kreeg Doe Maar een groot en enthousiast publiek dat polonaise deed op hun reggae-beat, en juichte voor de kweekinstructies van Joost Belinfante („blaadjes weggooien, daar krijg je hoofdpijn van”) in Nederwiet.

22u25 De Apocalyps

En toen moest het grootste onheil nog komen: zes Duitse muzikanten met een fascinatie voor de Apocalyps. Even leek het of het hele hoofdpodium de lucht in vloog, maar het was slechts de entree van de leden van Rammstein die tegen een achtergrond van rook en vuur uit de nok van het podium naar beneden zeilden. Rammstein speelt een industriële versie van hardrock. Zo krijgen nummers als Du Hast en Ich Will, met hun gecomputeriseerde precisie, de impact van een heipaal.

Het brede toneel zag eruit als de Las Vegas-versie van een Griekse tempel, met zuilen en rode verlichting. Vuur spoot uit gitaren, en er was de gloed van vuurwerk, rookbommen en vlammenwerpers als visuele omlijsting van de diep brommende stem van Till Lindeman, die bleek als een zombie over het podium zwalkte.

Een deel van het publiek had de hele dag staan wachten op deze ontlading. Hoewel ook deze Rammstein-show weer bestond uit veel bommen en granaten, raakte de band toch een emotionele snaar bij de aanwezigen, door de soms aandoenlijke stembuigingen en zware tred van Lindeman, die ook zelf gevangen lijkt in zijn machine van dood en verderf.

Zondag

13u20 Jungle By Night vraagt om stilte

Het Amsterdamse Jungle By Night speelt instrumentale nummers, uitgevoerd door negen muzikanten. Anders dan de meeste bands, die het publiek vragen te springen en klappen, verzocht trombonist Ko Zandvliet of men de ogen wilde dichtdoen en stil zijn. Daarna groeide de rustgevende solo op duimpiano uit tot een groove waarbij de piano, gitaristen, percussie, en blazers stuk voor stuk aanhaakten. Jungle By Night baseerde zich ooit op de afro-beat van Fela Kuti, maar is inmiddels meer kanten op gegroeid. Ze houden de nummers live – meer nog dan op cd – opwindend door onverwachte wendingen, en onverwachte klankcombinaties, en creëren zo een solide stroom van dansbare beat. Wat Major Lazer, of producers Kygo en Robin Schulz dezer dagen aan dance-beats uit de synthesizers toverden, presteert Jungle By Night op mankracht.

14u09 Heden en verleden van Tom, Douwe en Lionel

Douwe Bob trotseerde de rond twee uur losgebarsten hoosbui in zijn onderhemd. Het was het slot van een wervend optreden, waarbij Douwe Bob en zijn band laten horen dat de invloeden uit de jaren 60 aanleiding kunnen geven voor rijke harmonieën, in zang en akoestische gitaar, door Douwe Bob met vanzelfsprekende charme gebracht. Later, in een te kleine tent, speelde de Brit Tom Odell, die op zijn albums ook neigt naar de jaren 60 en naar de singersongwriter-stijl van Carole King en Laura Nyro. Hier bracht hij zijn nummers in opruiende festivalversie, met ruige drums en nu en dan elektronische beat. Odell is een uitblinker, door zijn soepele zang en glorieuze melodieën.

Ook de verrassend geprogrammeerde Lionel Richie eerde het verleden, vooral dat van zichzelf. In stijlvol zwart, met een uitstekende band zong hij zijn monsterhits uit de jaren tachtig (Hello, Dancing On The Ceiling) waarbij een voordeel was dat hij het funky Brickhouse in zijn geheel speelde, en het zijige Endless Love maar half.

21u15 Foto’s bij Sevn Alias

Terwijl het oudere publiek zich voor het hoofdpodium opstelde, verzamelde het jongere deel zich in de tent waar de rappers Sevn Alias en Broederliefde, uit Rotterdam, een set deelden. Broederliefde rapte vierstemmig in opruiende strofen. Sevn Alias haalde de vaart er regelmatig uit om foto’s te maken, maar als hij eenmaal op gang kwam, bleken zijn nummers mooi maf en gedreven.

22u00 Paul McCartney speelt zichzelf

Nadat andere bands al met citaten vooruitgewezen hadden (de New Yorkse alternatieve rockers van Parquet Courts met een paar maten Day Tripper; het intro van Hey Bulldog bij The Red Hot Chili Peppers) was het zover – met een sprongetje en een roze roos in zijn knoopsgat verscheen Paul McCartney op het podium. Daar speelde hij twee uur lang de nummers die niet zelden de inspiratie waren voor veel van wat de afgelopen drie dagen te horen was geweest. McCartneys inbreng bij The Beatles – experimenteel en eclectisch – is voor veel muzikanten nog altijd een voorbeeld. Gisteravond verdeelde hij zijn aandacht over The Beatles, Wings en zijn solowerk: van Lady Madonna, Eleanor Rigby en Band On The Run, tot het recente FourFiveSeconds (samenwerking met Rihanna). Genoeglijk converserend, beweeglijk op zijn Beatleslaarsjes, speelde McCartney afwisselend piano, gitaar en ukelele. Hij was een beetje schor, voor het eerst, waardoor de jongensachtige bravoure van bijvoorbeeld We Can Work It Out nu benauwder klonk. Verrassend mooi was de intieme versie van Blackbird: McCartney die in zijn eentje op een verhoogd podium het serene liedje uitvoerde, ondersteund door de koorzang van 70.000 stemmen.

    • Hester Carvalho